θέλω να με εμπιστευτείς

καλησπέρα αγαπημένη μου, αγαπητέ μου.

μετά από κάποιες μέρες περισυλλογής , επέστρεψα με μια μονο απαίτηση από σένα.

δε θέλω κάτι σημαντικό  . απλά θέλω να με εμπιστευτείς.

από σήμερα  ο ένας να εμπιστεύεται τον άλλον, έτσι απλά, γιατί μπορεί.

να αφήνεται να στα χέρια του άλλου, που του ζητάει κάτι πολύ απλό. όπως αυτο που θα σου ζητήσω:

να πατήσεις σε αυτό το link—> http://www.youtube.com/watch?v=ys2-_52Uc4M

και χωρίς να δεις τί παίζει, απλά να αφήσεις την ακοή σου να δουλέψει.

δες το σαν μια αρχή. καινούργια μέρα. γιατί όλοι ξέρουμε ένα μέρος μαγικό, όπως αυτό.

από τα προβλήματα των ενηλίκων

Τα παιδιά έχουν την  εξής ιδιαιτερότητα: δε μπορούν να καταλάβουν αυτό που τους ζητάς ή τους περιγράφεις. Πρέπει να τους δώσεις εξηγήσεις ανάλογες τις ηλικίας τους και των εμπειριών τους, για αυτό και άλλωστε θαυμάζω τους ξύπνιους γονείς με τον υπέροχο εσωτερικό κόσμο, από τον οποίο και αντλούν τις πιο παραμυθένιες αιτιολογήσεις για τα πιο ταπεινά πράγματα.

Οι ενήλικες από την άλλη , ναι μεν σου λένε πως σε καταλαβαίνουν(και μάλιστα απόλυτα), αλλά δε μπορούν να πιστέψουν τα κίνητρά σου. Πρέπει πάντα να “έχει κάποιο λάκκο η φάβα”, να θες να κερδίσεις κάτι. Το πιο απλό για αυτούς μπορεί να μετατραπεί σε ένα συνειρμικό λαβύρινθο, στον οποίο εσύ πάντα θα τους κρύβεις κάτι.

για αυτό προτιμώ τα παιδιά. Η επικοινωνία μαζί τους είναι πάντα τόσο ντόμπρα και φωτεινή.

καλημέρα από την όμορφη Θεσσαλονίκη

 

photo : ohnurre

για τη χειραγωγηση των blogs

Το γεγονός οτι δεν εχω σχεση με παράνομες δραστηριότητες δε σημαίνει οτι πρέπει να γουστάρω και τον έλεγχο. Το ιστολόγιό μου έχει ξεκινήσει για διαφορετικούς λόγους από το να δίνω λογαριασμό στον κάθε κακομοίρη που ζει και αναπνέει με ενα ποντικι στα χερια.

Δεν κρύβω κάτι μα  δε γουστάρω να μου κρύβεσαι και να με ελέγχεις. Δε ξέρω τί θα κάνω ακόμα, αλλά σου λέω εξ’ αρχης  ότι δε μου αρέσει ο τρόπος σου φιλάρα .

 

 

για τους φίλους

εδώ  και καιρό οι μέρες κυλούν κάπως έτσι: μια μαύρη συννεφιά που εκτονώνεται με σταγόνες βροχής. Περιστασιακά έως σπάνια βγαίνει ο χειμωνιάτικος ήλιος. Δεν καίει: τον δεχόμαστε με ανοιχτές τις κουρτίνες , να μπει μέσα να γεμίσει με φως και θερμότητα το δωμάτιο.

σκέφτομαι πως και οι φίλοι  έχουν κλέψει αυτή την ιδιότητα του ήλιου, σε άυλες διαστάσεις.

στη Στεφανία

photo : ronaaa

στο λαβύρινθο της επικοινωνίας με τους άλλους

  δεν είμαι δα και κανένας ημίθεος ή υπόδειγμα διαπροσωπικών σχέσεων. στο παρελθόν ήταν άπειρες οι φορές που απλά κουράστηκα να περιμένω από τους άλλους να με καταλάβουν, που έφτασα  μαζί τους στα άκρα απλά για να επιβεβαιώσω το ενδιαφέρον τους. με ζάλισαν τα διλλήματα της ειλικρίνειας ,της αγάπης.

πρόσφατα διάβασα το βιβλίο του π. Φιλόθεου Φάρου “Η διαχείριση της αγάπης” το οποίο και συνιστώ ανεπιφύλαχτα.

σας παραθέτω και ένα μικρό απόσπασμα από αυτό:

…..”σε όλους μας έχει συμβεί να προδώσουν οι άλλοι την εμπιστοσύνη που τους δείξαμε. Αυτό μας βάζει στον πειρασμό να γίνουμε πικρόχολοι και να χάσουμε την πίστη μας στους ανθρώπους και στο Θεό. Αλλά αυτές οι αντιδράσεις δεν είναι σε αντίφαση με την εμπιστοσύνη, είναι μέρος απ’ αυτήν. Η εμπιστοσύνη, αν πρόκειται να επιτελέσει το πλήρες έργο της, είναι απαραίτητο να περιλαμβάνει και την αναξιοπιστία και η πίστη την αμφιβολία. Εγώ μπορώ να δεχτώ αυτή τη διαπίστωση, γιατί αναγνωρίζω την αμφιβολία, που είναι μέρος από την πίστη μου την οποία ο Θεός αποδέχεται ως ένα μέρος του εαυτού μου και η οποία απαιτεί από την πίστη την διεξαγωγή ενός αγώνα. Τελικά η πίστη είναι για την αμφιβολία, το θάρρος για την ανασφάλεια, η αγάπη για το μίσος. Αντί να μεμψιμοιρούμε για την ύπαρξη του μίσους, της ανασφάλειας, της αναξιοπιστίας, θα ήταν χρησιμότερο να τα δεχτούμε ως μέρος της ζωής και ως ερεθίσματα για μια προσπάθεια ενίσχυσης της πίστης, του θάρρους και της αγάπης. “

http://www.armosbooks.gr/product_info.php/products_id/150570

καλά Χριστούγεννα, καλή Αγάπη

Μπήκα μετά από κάμποσο καιρό να γράψω και πάλι. Γιατί δε μπορείς κύριε παραμονές Χριστουγέννων να μου έχεις πολυτεχνεία και μάχες και ένα τανκ που μπουκάρει μέσα στις καρδιές μας. εμείς θέλουμε λίγη αγάπη. Ναι , μόνο αυτή είναι τζάμπα και κερδίζει όλες τις εκπτώσεις. Αφού μπορείς λοιπόν χωρίς κάποιο αξιόλογο τίμημα να μας γράψεις για την αγάπη, κάντο χωρίς αργοπορία.

Γιατί το επίκαιρο(μαχητικότητα) δε πρέπει να καλύππτει το διαχρονικό (αγάπη). Γιατί όσοι είμαστε μπροστά από τζάκι θυμόμαστε εικόνες πιο θερμές , ολόκληρες οικογένειες να μαζεύονται επιτέλους γύρω από τη φωτιά με τραγούδια χαρούμενες κουβέντες , παιδιά που απλώνουν απαιτητικά τα χέρια τους πριν καν τελειώσουν μισή φράση από τα κάλαντα.

  Αλήθεια τί από όλα αυτά θα έχουμε φέτος; Μήπως το σημερινό κλίμα μας ξεβράζει σε άλλες παραλίες;  Αφηνόμαστε χωρίς καμιά αντίσταση σε αυτήν την κατάθλιψη που μας επιβάλει  η υλιστική αντιμετώπιση της ζωής.  Ψάχνοντας για την απάντηση, άρχισα να ταξιδεύω νοερά σε όλα τα μέρη. από τα πιο λουξάτα χιονοδρομικά  της Ελβετίας μέχρι τον τελευταίο καταυλισμό προσφύγων στην Αφρική.  τί ειναι αυτό που ενώνει τους πιο ακραίους χώρους;

παιδιά να παίζουν είναι η απάντηση. άνθρωποι που ερωτεύονται και αγαπούν είναι μια άλλη απάντηση. και είμαι αρκετά σίγουρος πως το συναίσθημα ικανοποίησης και χαράς δεν είναι ανάλογο της χλιδής.

ο Θεός κατέβηκε στη γή από αγάπη. αν τον αφήσουμε να μπει στην καρδιά μας, θα μας τη γεμίσει απ’ άκρη σ’ άκρη με την ιδιότητά του. θα αγάπάμε και μεις χωρίς να ζητάμε ανταλλάγματα.

-να σας τα πώ;;;;; όχι για μένα ….. για τη φουκαριάρα τη μανα μουυυυυυυυυυυ

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

εδώ Πολυτεχνείο;

κάποιες φορές γράφω  από ανάγκη. άλλες πάλι από μια σπίθα της στιγμής, που σα φωτιά ανάβει και σβήνει τα σκοτάδια. σήμερα έρχομαι εδώ από υποχρέωση θες, τιμή σε κάποιους, δε ξέρω.

Προσπαθώ να επικαιροποιήσω το τότε με το τώρα. να βρω την αιτία (στέρηση της δημοκρατίας) και την υγιή αντιμετώπισή της. θεωρώ πως το Πολυτεχνείο ήταν κάτι υγιές. ανεξάρτητα από το ποιος και αν τη πυροδότησε τη σπίθα του. Αντίδραση στο άρρωστο λέω και αυτό εμένα μου φτάνει, σαν κάποιος που δεν ζούσε τότε, μα διαβάζει και ακούει για αυτό τώρα.

Και επειδή έχουν αρχίσει και φουντώνουν οι απόψεις για το “υπερτιμημένο Πολυτεχνείο”, είχα πάντα την ανάγκη να βρω μια ειλικρινή απάντηση στους αρνητικά ή μή τοποθετημένους απέναντι σε αυτή τη μορφή αντίδρασης. Νομίζω πως τη βρήκα στο χτεσινό φύλλο της εφημερίδας “τα Νέα” . γράφει η Ρούλα  Γεωργακοπούλου

“Τι είναι η πατρίδα μας; Ενας κόμπος από συσκοτίσεις και κακομαγειρεμένους ιδεολογισμούς που εμποδίζουν αυτή τη στιγμή τα παιδιά που γιορτάζουν το Πολυτεχνείο να δουν ότι δεν ήταν η εξέγερση του 1973 που έριξε τη χούντα αλλά η προδοσία της Κύπρου κι ότι οι τριακόσιοι του Λεωνίδα δεν μπόρεσαν τελικά να συγκρατήσουν την κάψα των Περσών να κάψουν την Αθήνα.

Γιατί οι ήρωες στο νεοελληνικό λεξικό εμφανίζονται σα μια γκανιάν ομάδα ενώ στο λεξικό της επιστήμης είναι σύμβολα θυσίας και επιλογή της διδακτικής ήττας. Καταλάβατε ή να βάλω τα κλάματα;”

Προσωπικά δε με πείθει η στάση του λαού στην αρρώστια του σήμερα. είναι κάπως… νοχελική για τα δεδομένα μας. Ίσως γιατί περιμένω να την δω σε κάποιο κανάλι, ενώ παίζει αυτή τη στιγμή σε κανάλια που δεν προβάλλονται από τους συνηθισμένους πομπούς. Ίσως το δικό μας Πολυτεχνείο ζει αυτή τη στιγμή εκεί έξω με άλλο τρόπο. Ελπίζω να μη μας διαφύγει και ξεφτιλιστούμε στις επόμενες γενιές σαν άπραγοι και υποζύγιοι .