από τα προβλήματα των ενηλίκων


Τα παιδιά έχουν την  εξής ιδιαιτερότητα: δε μπορούν να καταλάβουν αυτό που τους ζητάς ή τους περιγράφεις. Πρέπει να τους δώσεις εξηγήσεις ανάλογες τις ηλικίας τους και των εμπειριών τους, για αυτό και άλλωστε θαυμάζω τους ξύπνιους γονείς με τον υπέροχο εσωτερικό κόσμο, από τον οποίο και αντλούν τις πιο παραμυθένιες αιτιολογήσεις για τα πιο ταπεινά πράγματα.

Οι ενήλικες από την άλλη , ναι μεν σου λένε πως σε καταλαβαίνουν(και μάλιστα απόλυτα), αλλά δε μπορούν να πιστέψουν τα κίνητρά σου. Πρέπει πάντα να “έχει κάποιο λάκκο η φάβα”, να θες να κερδίσεις κάτι. Το πιο απλό για αυτούς μπορεί να μετατραπεί σε ένα συνειρμικό λαβύρινθο, στον οποίο εσύ πάντα θα τους κρύβεις κάτι.

για αυτό προτιμώ τα παιδιά. Η επικοινωνία μαζί τους είναι πάντα τόσο ντόμπρα και φωτεινή.

καλημέρα από την όμορφη Θεσσαλονίκη

 

photo : ohnurre

Advertisements

Θέλω τη ψυχή μου παιδική


βάρβαρος για τα παιδιά ο κόσμος

ένα σχολείο που παίρνει τη ψυχή τους και την βιάζει καθημερινά

τα πρότυπα συμπεριφοράς θες, τη δυσκολία να βρουν μια αλάνα να παίξουν και ότι παρεμβάλλεται μεταξύ αυτών.  είναι τα μοναδικά σωσίβια στο βούρκο της πόλης, και αυτή τα παίρνει και τα βουλιάζει με τον τρόπο της.

η κατασκήνωση είναι μια κοινωνία κομμένη και ραμμένη για αυτά. πόσο μάλλον όταν τους τονώνει την αγάπη, την υπομονή , το ομαδικό πνεύμα και τόσες άλλες αρετές που σήμερα στερεύουν.

είναι σχολείο 24ωρο που δάσκαλος και μαθητής δίνουν λίγα και λαμβάνουν πολλαπλάσια.

για αυτό και τα δάκρυα της καρδιάς που σπαράζει όταν ξαναγυρνά στη φυλακή της μοναξιάς των 4 τοίχων, της baby-sitter , της τηλεόρασης.

αρκετά μίλησαν οι μεγάλοι για αγάπη. καιρός να την διδάξουν τα παιδιά. μπορούμε να τα αφήσουμε;

– οι γονείς που χωρίζουν χωρίς να υπολογίζουν τι προκαλούν στα παιδιά

– οι γονείς που δείχνουν αγάπη μόνο με τα λεφτά

– οι δάσκαλοι που αλλοιώνουν με τη δύναμή της θέσης τους ψυχές

– το κράτος που χτίζει  parking  αντί παιδικές χαρές

 

Μνήμες…κοπιάστε :)


ανοίγοντας το πατάρι κλείνω τη μύτη  και φταρνίζομαι

καιρό είχα να το δω

είναι μαγικό να προχωράς έχοντας στις αποσκευές σου κάποια στοιχεία του χτες μαζί σου

και έτσι θυμάσαι, γελάς, δακρύζεις  και λες : προχωράω και αυτό έχει κόπο, άγνωστο, αγωνία μα κυρίως τη μαγεία και τη προσμονή της ευτυχίας. 
στο πατάρι λοιπόν βρίσκω παλιές σημειώσεις, κάτι ημερολόγια της κακιάς ώρας, κάτι χριστουγεννιάτικες κάρτες από πρόσωπα που ξεθωριάζουν στη φθορά της τριβής μαζί σου, φωτογραφίες από μαγικές βραδιές….
ενδεικτικά: 
– νυχτερινοί περίπατοι δίπλα στο κύμα
– συναυλίες με αγαπημένα πρόσωπα, που παρακαλάς να μη φύγεις
– ένα φιλί στο μάγουλο και μια καρδιά να πετάει από ευτυχία όχι απαραίτητα ερωτική

, συνεχίζω το ψάξιμο : σκονισμένα παιχνίδια, ένα θεατρικό από το δημοτικό, κάτι βαθμοί …αυτά 

τα κοιτάς τους γελάς παίζεις μαζί τους 

χάρηκα τα ξαναλέμε εις το επανειδείν 🙂

και ξέρεις πως ό,τι και αν γίνει κανένας δε μπορεί να στα χαλάσει
μόνο εσύ μπορείς να τα ξεχάσεις 
μόνο εσύ


και έτσι συνεχίζεις το δρόμο σου σφυρίζοντας το 
(τυχαία μου’ ρθε)
"είμαι ο Ρομπέν των καμένων δασών
και των πολυκατοικιών"(Περίδης)

αφιερωμένο στη melina…με πολύ αγάπη και νοσταλγία για τις στιγμές που βρεθήκαμε έστω και για λίγο!!!!

Τα σημάδια σου


ποτέ δε συμφώνησα να φύγεις
στο είπα στο τελευταίο αντίο

από τότε  ψάχνω τα σημάδια σου
ό,τι σε θυμίζει
είσαι παντού

και έτσι πήρα να ακολουθώ τα χνάρια σου πριν σβήσουν και χαθείς
πριν χαθούν τα όνειρα, η ελπίδα,  εσύ

είμαστε κάτω από τον ίδιο ουρανό και πίστεψέ με
όποτε πέφτουν αστέρια
κάνω και μια ευχή
την ίδια ευχή

Ονειρικό δωμάτιο Μέρα 1η


καλημέρα φίλοι μου.
1η μέρα στο καινούργιο δωμάτιο….καθήσαμε και δεν κάναμε απολύτως τίποτα.
απλά με αφορμή τα καινούργια ερεθίσματα από μπογιές , ξύλινο πάτωμα  , ανοιχτό παράθυρο
ήπιαμε τον πρώτο καφέ χωρίς καρέκλες χωρίς τραπεζάκι
απλά εμείς η παρέα… και τα όνειρα
αναδρομή στις μυρωδιές του παρελθόντος… είναι αλήθεια πως ο καφές βοηθάει!!!!
τότε που το να μπεις  πρώτη φορά σε ένα δωμάτιο ήταν ένα ταξίδι…
τα χρώματα θες, το παιχνίδι  που θες να κάνεις δικό σου θες… και προπάντων τα γουρλωμένα μπροστά στο καινούργιο μάτια.
ανοίξαμε ένα ένα τα χρώματα , παίξαμε ,γίναμε πολύχρωμοι( :P)

προσπαθειες για επιλογή χρωμάτων ανεπιτυχής

επιτυχία!!!!!

υστ: αλήθεια… τι χρώματα(α ναι.. θα είναι πολλά χρώματα) προτίνετε να βαφτούν οι τοίχοι;;;;
υστ2: λέμε να ανοίξουμε περισσότερα παράθυρα αύριο… συμφωνείτε;;;;
υστ3: να κάτσεις ανάσκελα σε ένα άδειο δωμάτιο … που σταδιακά γεμίζει ασφυκτικά από μνήμες…δοκίμασέ το και συ!

(to be continued)

Eκεί, στην άκρη του δρόμου βρήκα…



όταν έχεις βαρεθεί το ψάξιμο άνοιξε τα μάτια σου
βγάλε τις παροπίδες  και δες τα οφθαλμοφανή

η ελπίδα μπορεί να παίζει κρυφτό μαζί σου
αλλά το χαρούμενο χαμόγελο δικαιολογεί την αναζήτηση

ήταν τότε στα παλιά τα χρόνια
που η χαρά και η ελπίδα ήταν  πρόσωπο. Και  απλόχερα έδινε τα
συναισθήματα αυτά σε όλους χωρίς εξαίρεση.
κάποια μέρα όμως κατάλαβε πως η ευκολία αυτή τελικά έκανε τους ανθρώπους να βαριούνται από τον κορεσμό της ευτυχίας…
την επόμενη όλα ήταν συνηθισμένα….. εκτός από την χαρά .
 βρήκαν το εξής σημείωμα :

"αυτός που θα με αναζητήσει με την καρδιά του, θα με βρει"

τελικά, ίσως φταίνε οι λάθος πυξίδες.
όταν για παράδειγμα
-ψάχνεις με το νου στραμένο σε ότι λάμπει  ίσως δεν κοιτάξεις εκεί στην άκρη του δρόμου

βεβαίως, ψάχνοντας για το θησαυρό της εικόνας ίσως έχασα κάτι ποιο πολύτιμο…θα μου πεις.

σωστά. αλλά η ευτυχία βρίσκεται σε αυτό που βρίσκεις

μπερδεύτηκα…
ίσως όλες οι πυξίδες οδηγούν από διαφορετικούς δρόμους στο ίδιο ξέφωτο

"μα άσε ένα φως ανοιχτό
η ευτυχία είναι αυτό
που περιμένουμε να ‘ρθει"

Dear Diary


καλημέρα


σε μια διαδρομή του λεωφορείου προσπαθούσα να καταλάβω γιατί παντού πρέπει να βρίσκουμε ανθρώπους στην απέναντι όχθη . Γιατί πάντα πρέπει να υπάρχει κάποιος να σου "μαθαίνει" τα όριά σου. Γιατί πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα τονίζει τη διαφορά μεταξύ μας, αγνοώντας τα κοινά μας χαρακτηριστικά.

άραγε θα μεγαλώσω καθισμένος σε ένα μπαλκόνι ; να αναπολώ σε αυτά που κάποτε έκανα , και αυτά που ήθελα μα δεν κατάφερα; … να πίνω  καφέ και να παίζω χαρτιά;;;; δε λέω, έχω δει και χειρότερα  αλλά….καλύτερα;;;
άκουσα για ένα δρομέα 95 ετών…


τι στο καλό σκέφτηκαν και έκοψαν τα δέντρα που μας απάλασσαν από τον ήλιο το καλοκαίρι;;; τόσο έξυπνους ανθρώπους δεν έχω ματαδεί… μας βλέπω να μη χρειάζεται να τρέχουμε στη Χαλκιδική για μαύρισμα…. ηλιοθεραπεία από το παράθυρο 😛

είναι κάθε μέρα καθισμένος στο ίδιο τραπεζάκι στο ίδιο πεζοδρόμιο , παντός καιρού και ξέσκεπος …έτσι απλά για να βγάλει το μεροκάματο. Και να φανταστείς πως άλλοι ψάχνουν παραδείγματα κουράγιου αλλού, μακρυά σε άλλα μέρη

φιλιά

Κάτι γίνεται


Ποιος δε θέλησε να προχωρήσει μπροστά

Να κοιτάξει με τα μάτια ψηλά , το χέρι να βουτήξει μέσα στην
άβυσσο της καρδιάς  για να πιάσει … ό,τι
έχει απομείνει

Λευκό μέσα στη λάσπη

Φωτεινό στο σκοτάδι

Να το καθαρίσει καλά , να πει πως ναι! Κάτι έμεινε

Και δες καλά :φωτίζει 
ακόμα σαν προσευχή μέσα στη νύχτα

Προχωράς λοιπόν και αυτό-διαμορφώνεσαι ή και
ετερο-διαμορφώνεσαι

Φρόντισε να ικανοποιείς τη συνθήκη: αυτό> ετερο

 

Στα δικά μας τώρα

Εξεταστική τέρμα. Διάβασμα ; Αρχή . Αρχή και άμα θες να
προχωρήσεις μπαγασάκο αρχή και φτού και ξαναφτού κι απ’ την αρχή.

Πόσο καιρό έχω να ξυπνήσω και να βάλω ένα στόχο μέσα στη
μέρα; Χρόνια…

Πόσο καιρό έχω να παλέψω για κάτι σημαντικό; Σπουδαίο;
Μικρό; Ασήμαντο; Χρόνια…

Λες να κάνω μέσα στο Φλεβάρη αρχή; -ετεροχρονισμένα-

Γιατί μέσα στην εξεταστική μου έρχονται απίθανες ιδέες που
σβήνουν αργά και απογοητευτικά μέσα στο εξάμηνο;

Γιατί ο καθρέφτης γεμίζει φτυσιές;

Γιατί το πρωινό ξύπνημα είναι απόλαυση;… ιδίως σε συνδυασμό
με μια βόλτα( ακούς εσύ;;;; ναι σε σένα το λέω!!!!! Ναι ναι μην κοιτάς πίσω
σου… ΣΕ ΣΕΝΑ ΤΟ ΛΕΩ ΚΑΛΕΕΕΕΕΕ)

Κρύο σ΄ αγαπώ σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ!!!!!

 

 

Κάπου μακρυά



να άλλαζαν λίγο οι ρόλοι
ο χαρταετός κάτω
εγώ πάνω
και να του λέω τι βλέπω

ή καβάλα στον αετό και άντε γεια…
τι λες;
θα μου πεις :
καλό ταξίδι;
θα μου λείψεις;
γιατί φεύγεις;
που πας;

μόνο για το τελευταίο μπορώ να απαντήσω: κάπου μακρυά …

Ο ερχομός της βροχής


  

   Το ανοιχτό παράθυρο σου φέρνει τον ήχο της
αλλαγής. Ο ήχος της βροχής που πέφτει άλλοτε ήσυχα( μα αισθητά) και άλλοτε με βία
στο έδαφος.

   Οι ρόδες των αυτοκινήτων που διπλασιάζουν
την προσπάθεια να διασχίσουν τον ιδρωμένο δρόμο.

  Η μυρωδιά του νέου αέρα εισβάλλει στο δωμάτιο.
Κάτι που χρειάζεσαι μα δε ζήτησες.

 

Έχω
βρεθεί συχνά σε σταυροδρόμια από δρόμους διαφορετικούς

Εκεί
που:

       
η βροχή
ενώνεται με τον ήλιο

       
η χαρά
συναντά τη λύπη και λένε τις εμπειρίες τους

       
ο έρωτας
προσαρμόζεται στη συμπάθεια, η φιλία κρύβει τον έρωτα , γενικά κάτι σίγουρα τόσο
μπερδεμένο

 

Ενδιάμεσες καταστάσεις που είναι γραφτό να
ανατραπούν πολύ γρήγορα.

Και
συνήθως όλα έρχονται να επαληθεύσουν τον κανόνα:

Ότι
δηλαδή οι ήχοι που θα ακούσεις να μπαίνουν από το παράθυρο δε θα είναι το
μουρμούρισμα των ακτίνων του ήλιου καθώς φλερτάρει παίζοντας κρυφτό με τις
κουρτίνες.

 

Ίσως
έπρεπε να κλείσω το παράθυρο από το βράδυ για να προστατέψω τη χαρά στο δωμάτιο…

 

Υστ:
οι τυπάδες που περπατούν μόνοι τους στο βρεγμένο πεζοδρόμιο και είναι βυθισμένοι
στις σκέψεις τους σίγουρα δεν το απολαμβάνουν . Σας το λέει κάποιος που χρειάστηκε
20 ολόκληρα ρεβεγιόν και κάτι ψιλά για να το διαπιστώσει.

Υστ2:
λίγο ακόμα… μετά μπορείς να φύγεις όταν θες , έχουμε στριμωχτεί άσχημα στην
σκοτεινή γωνίτσα. Η θέση σου είναι στο φως…( παλιοφυτουκλάκι…)