Αναιρέσεις. ΄Κάτι τρέχει εδώ.


ρρρρ

δε ξέρω για σας
εγώ τουλάχιστον πολλές φορές με πιάνω να λέω τη φράση "πώς το έκανα εγώ αυτό;" ή όπως λέει ο Φίλιππος "δεν ήμουν έτσι εγώ".

και εννοείται πως μπορούν οι παραπάνω φράσεις-απορίες να συνοδεύονται είτε από χαρά είτε από λύπη.

 προσωπικά μιλώντας πάντα, αυτές οι αλλαγές αφορούν μια αργή και σταδιακή εξέλιξη ώστε να αναιρέσεις κάποιους φόβους, αναστολές …… ή μια τάση ροπής προς κάποιες συνήθειες, πάθη.
το χαρακτηριστικό και των 2 είναι οι λέξεις : αργή και σταδιακή. τόσο μακροχρόνια που όταν το αντιληφθείς , έχει γίνει ένα με τον εαυτό σου, με το εγώ.

προφανώς μια αιτία σημαντική για τις αλλαγές αυτές είναι οι κοινωνίες .
ένα sos θέμα στο λύκειο θυμάμαι ήταν "η μίμηση" και "τα πρότυπα" που κατέληγαν σε ένα αποκαρδιωτικό κύκνειο άσμα για τον ξεπεσμό μας ….μπλα μπλα.

περνώ κατευθείαν στην κοινωνία. ποιος είναι ευχαριστημένος; κανείς.
ποιος κάνει κάτι για αυτό; κανείς. – δε μπορεί να γίνει τίποτα λέμε.

για εμένα η κοινωνία είναι κυρίως :  η γειτονιά μου. το σουπερμάρκετ που ψωνίζω . η σχολή μου με τις κλινικές. οι 2-3 καφετέριες που συχνάζω(μην περιμένεις να κάνω διαφήμιση…ρώτα με αν θες! :P). οι παρέες μου. το ίχνος που αφήνω στον ιστοχώρο. η οικογένειά μου (τα σημαντικά στο τέλος….πάντα).΄

τι θέλω να πω: οι γενικότητες είναι για εμάς που ΒΑΡΙΌΜΑΣΤΕ 

νομίζω πως στα πλαίσια που περιγράφω η φράση "δε μπορεί να γίνει τίποτε" ….πάει περίπατο. 

μου αρέσει η ζωή μου.
μου αρέσει η ζωή μας.
αλλά μπορεί να γίνει καλύτερη.


σκέψου λοιπόν πολλές κοινωνίες να βελτιώνονται παράλληλα.
φιλιά

υστ: δεν είμαι απόστρατος του ΕΑΜ, δεν φοράω μπλε ή πράσινες γραβάτες.(το έπιασες το υπονοούμενο. ελπίζω)  

 
Advertisements

Μιλώντας για τα μνήματα


  Σχεδόν όλοι έχουμε έναν κρυμμένο παράδεισο.
Είναι το μέρος που κρύβουμε ανθρώπους , πράγματα, στιγμές για να
αντιμετωπίσουμε το φόβο της φθοράς, του χρόνου και εν τέλει να μη χάσουμε την
κορύφωση συναισθημάτων , κάτι για να μείνει. Να έχεις να θυμάσαι.

  Ένα μέρος που το κρατάς για σένα. Για τις
ώρες της μοναξιάς που σκύβεις με βλέμμα που τρέμει από συγκίνηση να
ξεκλειδώσεις την πόρτα του ιερού για σένα χώρου. Το κλειδί δεν το έχεις. Είναι
πολλά, τα βρίσκεις εκεί έξω, απρόσμενα.

  Και τον κρατάς για σένα. Μόνο για σένα.

 ένα μέρος σκοτεινό που όταν σκοντάφτεις πάνω
σε ένα αντικείμενό του, αυτό κλέβει λίγο από το φως της ψυχής και παίζει ξανά
στιγμές μοναδικές. Και μετά χάνεται…

Σε μια από
αυτές τις μνήμης ώρες, σκοντάφτω πάνω σε μνήματα αυτών των στιγμών.

Τι είναι τα
μνήματα; Είναι σημάδια που σε οδηγούν στο τότε. Ένα ξέφωτο γεμάτο φως.  

Σημάδια που
σε οδηγούν σε συγκεκριμένη μέρα, ώρα, λεπτό.

Συναισθήματα
που δεν έχουν περιγραφή. Είναι λίγα τα κομμάτια στη ψυχή που δε μπορούν να
αποτυπωθούν στα λόγια.

Τα κλείνεις  εκεί μέσα, να μη χάσουν την ένταση και φύγουν.

Δε ξέρω αν
αυτά είναι ο θησαυρός μου.

Δε ξέρω αν
το δάκρυ είναι θησαυρός.

Δε ξέρω
τίποτα

Κλειδώνεις
και φεύγεις. Η πόλη είναι όπως πάντα ίδια.  

Κάποιο απόγευμα της Θεσσαλονίκης,  σε ένα από τα αναρίθμητα ιστορικά μνημεία της άνω πόλης


Χριστουγεννιάτικη ιστορία 2009-12-24


Άνοιξε το
παράθυρο . ο κρύος αέρας εισέβαλε στο δωμάτιο μεταφέροντας τον απόηχο από φωνές
παιδικές, τρίγωνα , κέρματα και  γέλια.

Μυρωδιές
παιδικών χρόνων από σοκολάτα, ζαχαρωτά , παιδικά καταστήματα.

Έχει δει για
άλλη μια φορά την ιστορία του Σκρουτζ , έχει διαβάσει το κοριτσάκι με τα
σπίρτα. Ο Παπαδιαμάντης και πάλι στην επικαιρότητα.

Κοιτάζει το
δέντρο. Το φορτωμένο με στολίδια και χιόνι. Αφηρημένα αλλάζει θέση σε κάτι
στολίδια καμπάνες και ένα χιονάνθρωπο . θέλει τα στολίδια να φαίνονται. Αυτός
είναι ο σκοπός τους.

Όλα δείχνουν
πως και αυτά τα χριστούγεννα θα περάσουν με τη γνωστή μα και ευχάριστη
μονοτονία.

Στα
ονειροπόλα μάτια τώρα καθρεφτίζονται περασμένα χριστούγεννα. Τότε που
μαζεύονταν τα γειτονόπουλα  και περνώντας
από τα σπίτια μαζί τους άναβαν και το διακόπτη της χαράς, της ηρεμίας  της ανοιχτωσιάς. Η αλήθεια είναι πως τα έχει
εξιδανικεύσει  τα παιδικά χριστούγεννα.

Μα πάλι δε
θυμάται να έχει ξαναζήσει πρόσφατα τέτοια έντονη συγκίνηση όπως όταν παραμονή
Χριστουγέννων και πρωτοχρονιάς έτρεχε στο δέντρο να δει το πολύχρωμα
περιτυλιγμένο δώρο .

Δε μπορεί να
συνειδητοποιήσει πως δεν είναι παιδί. Πως έχει ο ίδιος σβήσει το έντονο, το
ζωντανό το αληθινό .

Χριστούγεννα:
ψώνια, βόλτες στη στολισμένη πόλη, αναμμένο τζάκι, γιαγιά, κάλαντα, φωτογραφία
με τον Αη Βασίλη, ύπνος κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, παραμύθια.

Θέλει να
κοιμηθεί…………………………………

Νύχτα
πρωτοχρονιάς. Κάποιος του είπε πως ο αη Βασίλης δεν υπάρχει . φυλάει τσίλιες ,
θέλει να βεβαιωθεί.

Το παράθυρο
ανοίγει, μια γνώριμη φιγούρα μπαίνει στο μισοφωτισμένο από τις φλόγες του
τζακιού δωμάτιο . κάθεται

στην
κουνιστή πολυθρόνα για λίγο . τον καταλαβαίνει από την τεράστια γεννιάδα και
από το πακέτο που αφήνει κάτω από το φωτισμένο δέντρο.

Κολλάει το
πρόσωπο στο παράθυρο και κάθεται να βλέπει το έλκηθρο που φεύγει να φωτίσει την
ψυχή κι άλλων ανθρώπων.

 

Ότι γράφει
στην ψυχή σου

Δεν ξεγράφει

ποτέ  

 

Στάσιμα νερά


Music Box Instrumental – kitrina podilata

κοιτάει μπροστά , βλέπει πίσω

προσπαθεί να ισορροπήσει πάνω στις ήρεμες και οργισμένες στιγμές

δεν ενδιαφέρεται για τους γύρω …απλά σαν σε ταινία έρχονται στο νου πράγματα που καιρό είχαν να βγουν στην επιφάνεια

εδώ και καιρό αρνείται να παραδεχτεί την πραγματικότητα
κρύβεται  , δικαιολογείται, και στο τέλος τα χάνει όλα… μέχρι στιγμής …

ψάχνει απεγνωσμένα κάτι να ακουμπήσει , να πιαστεί.

μια κραυγή απελπισίας
μέσα στην ησυχία
και ξανά
βυθίζεται στην ήρεμη αυταπάτη του " όλα βαίνουν καλώς"

θα σηκωθεί ….θα γίνει ένα με το πλήθος…για άλλη μια φορά

θα ξεχάσει τη στιγμή  ή θα αλλάξει;
άραγε πόσο εύκολα αλλάζει κάποιος

κάποιος που δεν αντιλαμβάνεται στιγμές που να τον ταρακουνήσουν;

ξύπνα

16/12/2008 23:25:58 μμ


Προσπάθησε διακριτικά να ξεφύγει από τα έκπληκτα, σαν

αγουρουροξυπνημένα 
μάτια των συνομιλητών που είχαν καρφωθεί πάνω της. Συνομιλητών που
χρόνια τώρα την καθοδηγούν , χειραγωγούν αν θες – κάτω από το πρίσμα της
χειραφέτησης της μάζας.

  Τί τους είπε
δηλαδή; Απλά το απλό : « Αφήστε με να ζήσω και να φτιάξω εγώ τη ζωή μου»

 

  Βασικά, ξύπνησε ένα
απόγευμα … περίεργο θα μου πεις! Το πρωί δεν ξυπνάει ο κόσμος. Μόνο που
υπάρχουν λογιών λογιών ξυπνήματα . Το ξυπνητήρι αντήχησε σαν ριπή όπλου , εκεί
που φτιαχνόταν στο καθρέφτη πριν τη βραδινή έξοδο .

  Και ξαφνικά της
ήρθε η σκέψη: « τι στο καλό κάνω εδώ ;»

«Χριστούγεννα χωρίς αυτά ο χρόνος δεν ξεκινά» έπαιζε
μελαγχολικά το ραδιόφωνο ενώ άνοιξε την εξώπορτα και ο κρύος αέρας έδιωξε το
αληθινό δάκρυ που απειλούσε το ψεύτικο μακιγιάζ – η αρχή μιας αποκάλυψης;-

 

  Στο δρόμο βρήκε και
είδε πολλές αντιθέσεις : όλο τον κόσμο. Έκατσε στο πεζοδρόμιο κατάχαμα και
έκλαψε. Δε γίνεται να ζήσει σε τέτοιο
κόσμο
. Εκεί που οι συζητήσεις και ο διάλογος έχουν την προδιαγραφή του
αδιεξόδου . Εκεί που ψάχνεις τη λεπτή γραμμή που πήρε μαζί της η Αριάδνη και
χρόνια έχει χαθεί: η γραμμή που αποφεύγει τους κακόπιστους χαρακτηρισμούς του
δημοκράτη , του φασίστα . Όταν τη βρεις θα δεις τη ταμπέλα που γράφει : « προς
όνειρο 20 χλμ» «προς αλήθεια 40 χλμ» και τέλος μια απαγόρευση

« δεν επιτρέπεται η ψευτιά» .

 

 Τη ξύπνησαν οι φωνές
των παιδιών. Ένοιωσε πως το χάσμα που είχε στη ψυχή γεφυρώθηκε . «Τουλάχιστον
να κόψω τα σκοινιά που με χειραγωγούν ,ας βρουν άλλη μαριονέτα»

 

Γύρισε κατάκοπος στο σπίτι . Βράδυ. Και όμως για 93η φορά
βγάζει το κόκκινο τριαντάφυλλο που του έδωσε ένα δακρυσμένο κορίτσι και το
μυρίζει συγκινημένος.

Μια μυρωδιά αισιοδοξίας, αγάπης και πίστης για τις καλύτερες
μέρες που σίγουρα θα έρθουν. Γιατί όταν τα θεμέλια είναι γερά δε φοβάσαι ό,τι
και αν γίνει.

« τις αλυσίδες μου τώρα θα σπάσω

Προτού τα ονειρά μου ξεχάσω» μου θύμισε ένας τραγουδοποιός
πριν λίγο

…………..

 

από την όμορφη Καλαμάτα

φιλιά στην οικογένεια: μαμά , αδερφές , στην γλυκιά
αδερφούλα μου
Melkami

στους φίλους και τις φίλες

Καλά Χριστούγεννα 

 

“Life is a gift they say

wrapped for you every day”

Άλλα λόγια δε θες


"Τα λόγια κομματια,
καπνός οι στιγμές,
τα λόγια θα μείνουνε λόγια,
άλλα λόγια δε θες.."

καποια λόγια γίνονται πράξεις
κάποιες πράξεις έγιναν χωρίς να προηγηθούν τα λόγια
κάποια λόγια πονάνε
κάποια λόγια καίνε
κάποια λόγια ημερεύουν
κάποια λόγια δίνουν υπόσχεση και κοιμάσαι με ένα φιλάκι στο μάγουλο το βράδυ ήσυχος
κάποια λόγια είναι απλά λόγια

τί προτιμάς;

λόγια των ματιών για τα μάτια ίσως;


  

οι νύχτες όλο ποιο συχνά θα πλησιάζουνε


το παράπονο

“είναι οι άνθρωποι μου έλεγες πουλιά

σαν χειμωνιάσει πάντα μακρυά πετάνε

και έρχονται ίσως να σε δουν κάποια βραδυά

αν έχουν σπάσει τα φτερά τους ή αν πεινάνε

 

αυτοκριτική

“απ’ όσο θυμάμαι δεν ήμουν έτσι εγώ”

“ ποιο μέλλον μου συζητάς αν το παρόν δεν αντέχεις”

ελπίδα

“κάτι μέσα μου λέει πως ποτέ δε θα μ’ αφήσεις

κάτι μέσα μου λέει πως τελειώσανε οι  μπόρες”