για τους φίλους


εδώ  και καιρό οι μέρες κυλούν κάπως έτσι: μια μαύρη συννεφιά που εκτονώνεται με σταγόνες βροχής. Περιστασιακά έως σπάνια βγαίνει ο χειμωνιάτικος ήλιος. Δεν καίει: τον δεχόμαστε με ανοιχτές τις κουρτίνες , να μπει μέσα να γεμίσει με φως και θερμότητα το δωμάτιο.

σκέφτομαι πως και οι φίλοι  έχουν κλέψει αυτή την ιδιότητα του ήλιου, σε άυλες διαστάσεις.

στη Στεφανία

photo : ronaaa

αλκυονίδες μέρες


 

από το ξεκίνημα(2008) αυτού του ημερολογίου μέχρι και σήμερα εξακολουθώ να αισθάνομαι εντελώς έξω από τα νερά μου με αυτό τον κόσμο.

σα να με άρπαξε κάποιος και να με έφερε εδώ προσκαλώντας μου χρονικά τα εξής συναισθήματα :

ξάφνιασμα απορία επιμονή ελπίδα απογοήτευση

απογοήτευση επειδή αυτά τα αποθέματα ελπίδας και κουράγιου σιγά σιγά στερεύουν

και απομένει το κενό . αυτό το κλουβί με σκούρους τοίχους χωρίς πόρτες και ο αέρας που τελειώνει. όσο έχεις την ελπίδα επιμένεις να σταχυολογείς μέσα από το σκοτάδι κάτι φωτεινό , και προχωράς.

μπροστά στην άρνηση του κόσμου για αλλαγή πλεύσης το μόνο που μένει δεν είναι άλλο από τον προσωπικό αγώνα για να μένω ζωντανός μέχρι να έρθουν αυτές

οι αλκυονίδες μέρες.

Θέλω τη ψυχή μου παιδική


βάρβαρος για τα παιδιά ο κόσμος

ένα σχολείο που παίρνει τη ψυχή τους και την βιάζει καθημερινά

τα πρότυπα συμπεριφοράς θες, τη δυσκολία να βρουν μια αλάνα να παίξουν και ότι παρεμβάλλεται μεταξύ αυτών.  είναι τα μοναδικά σωσίβια στο βούρκο της πόλης, και αυτή τα παίρνει και τα βουλιάζει με τον τρόπο της.

η κατασκήνωση είναι μια κοινωνία κομμένη και ραμμένη για αυτά. πόσο μάλλον όταν τους τονώνει την αγάπη, την υπομονή , το ομαδικό πνεύμα και τόσες άλλες αρετές που σήμερα στερεύουν.

είναι σχολείο 24ωρο που δάσκαλος και μαθητής δίνουν λίγα και λαμβάνουν πολλαπλάσια.

για αυτό και τα δάκρυα της καρδιάς που σπαράζει όταν ξαναγυρνά στη φυλακή της μοναξιάς των 4 τοίχων, της baby-sitter , της τηλεόρασης.

αρκετά μίλησαν οι μεγάλοι για αγάπη. καιρός να την διδάξουν τα παιδιά. μπορούμε να τα αφήσουμε;

– οι γονείς που χωρίζουν χωρίς να υπολογίζουν τι προκαλούν στα παιδιά

– οι γονείς που δείχνουν αγάπη μόνο με τα λεφτά

– οι δάσκαλοι που αλλοιώνουν με τη δύναμή της θέσης τους ψυχές

– το κράτος που χτίζει  parking  αντί παιδικές χαρές

 

Να χαρώ εγώ σωτήρες


οκ, αρκετά με τους σωτήρες.

και αν λέγονται σωτήρες , είναι σωτήρες των εαυτών τους.

είναι η ώρα να γίνουμε και μεις σωτήρες των εαυτών μας.

είναι εντελώς απαράδεκτη η στάση των πολιτικών μας, δεν μπορεί να πείσει.

τί και αν κάποιοι λένε μέρος της αλήθειας; δεν μπορούν/θέλουν να την εφαρμόσουν.

δυστυχώς, μπροστά στον πνευματικό βιασμό της ελευθερίας μας

δεν μπορώ να σκεφτώ και πολλές επιλογές:

–  πώς στα κομμάτια γίνεται να εφαρμοστεί η κυριαρχική βούληση του λαού; είναι προφανές πως ακόμα και οι μαζικές πορείες του λαού το τελευταίο διάστημα, αντιμετωπίζονται ως  πράξεις αναρχικών στοιχείων (σας παραπέμπω στις ομιλίες του Γ.Παπαδόπουλου μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου- βρείτε τις ομοιότητες με τον Γ.Παπαντρέου)

– η αναμονή μέχρι τις επόμενες εκλογές δεν αποτελεί επιλογή (κατά τη γνώμη μου). είναι προφανές πως όταν πνίγεσαι δεν περιμένεις το μοιραίο για να αντιδράσεις… και δυστυχώς οι 300 δεν στηρίζονται πλέον στις πλάτες του λαού, μα σε ξένα συμφέροντα.γιατί αν στηρίζονταν στο λαό,θα τον άκουγαν και θα πήγαιναν σπίτια τους.

δυστυχώς από την αρχή του Ελληνικού κράτους, οι επίσημοι θεσμοί του, αποτέλεσαν πόλο έλξης κάλπικων υποσχέσεων και συμφεροντολόγων. και δε λέω πως γίνεται να είναι κάποιος εντελώς ανιδιοτελής. λέω πως στις κρίσιμες αποφάσεις πρέπει να ζυγίσεις σωστά τις αποφάσεις σου ως επικεφαλής ενός έθνους.

δυστυχώς, η πρόοδος, ιστορικά, ήταν  αποτέλεσμα μόνο της οποιαδήποτε   λαϊκής  οργής/αντίδρασης.

μένει λοιπόν

1)επανάσταση κατά του επαναπαυμένου εαυτού μας

2)με οποιοδήποτε νόμιμο τρόπο αντίδραση στη δουλεία που σταδιακά και ανώδυνα μας επιβάλλεται

3) σε περίπτωση αποτυχίας του 1 και του 2

σας παραπέμπω σε προηγούμενες γνήσιες αντιδράσεις του λαού μας.

υστ: είναι αναγκαία η αναβάθμιση της συνείδησης από κομματική σε εθνική

Άλλη μια ιστορία


είδα λέει
πως είχα πέσει ναυαγός στην έρημο
και πως για μέρες περιπλανιόμουνα στους αχανείς δρόμους της απελπισίας.
έβλεπα τους περαστικούς να περνάνε από δίπλα και να μη μπορώ να τους ζητήσω για βοήθεια
περνούσα από πηγές με νερά και δε μπορούσα να ξεδιψάσω
κι όσο έπινα άλλο τόσο βυθιζόμουν στην απόγνωση

φορούσα και ένα δισάκι που μου είχε χαρίσει μια φορά ένας γεράκος με μάτια που έκαιγαν από κάτι το ξεχωριστό …μου είχε πει και κάτι να μη ξεχάσω , μα ο χρόνος έσβησε τα πάντα στο πέρασμά του.

και μιλώντας για στιγμές που κάνουν τη καρδιά να χτυπά έντονα όχι από φόβο αλλά από αυτό το κάτι… 
όσο περπατούσα έψαχνα για αυτούς που θα μου το ξαναδώσουν τέτοιο καρδιοχτύπι.
μα  όλοι ήταν με σβησμένα πρόσωπα. με μουντές καρδιές. όπως και γω.

και όλο  βούλιαζα περιμένοντας… απαιτώντας για να ακριβολογώ από τον άλλο τα πάντα…



και επειδή όλες οι ιστορίες που γράφω θέλω να είναι με χαρούμενο τουλάχιστον τέλος, έρχομαι στο καλό το τέλος:

ψάχνοντας τέλος πάντως έπεσα που λέτε σε μια όαση. περίεργη όαση.
είχε μια πηγή με νερό με την επιγραφή "νήψον ανομήματα μη μόναν όψην"(τη θυμάσαι;;;;)

"η θλίψη είναι σύμπτωμα της ψυχής που δε δίνει αγάπη" έλεγε πιο κάτω μια φωνή … μια γνώριμη φωνή. ο γεράκος. με τα ίδια πάντα μάτια που καίνε ακόμα και σήμερα από αγάπη.
αυτό είχα ξεχάσει.

αμέσως θυμήθηκα και το "αγάπα τον πλησίον σου …" … πιο πολύ από σένα ….κάτι μου σφύριξε στη ψυχή.

η συνέχεια μπορεί να γραφεί με πολλές διαφορετικές γραμματοσειρές και μεγέθη, με πολλά χρώματα(προτιμώ το μπλε και το ανοιχτό πράσινο)  με πολλών ειδών μουσικές, με πολλά συναισθήματα(προτιμώ τη χαρά) 

μια καρδιά που ξεχειλίζει από αγάπη 
μπορεί  να κάνει τα πάντα.

το πιστεύω

…..
όμως…..

ακόμα και σήμερα;;;;;;;;;;;;; ρωτούν πολλοί 
πίστεψέ με 
το θέμα είναι να αρχίσεις να πιστεύεις