μείνε εδώ


Μα σαν ξημερώνει
όλα αυτά που ψάχνω
κοντά σου να βρω
ειν’ εδώ και μπορούν
να λιώσουν το χιόνι
μείνε εδώ

στίχοι: Κίτρινα Ποδήλατα –” Σαν ξημερώνει”

Advertisements

Παλιό και καινούργιο


χάρηκα που μετά από καιρό άκουσα στο ράδιο ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια

από τον “Δίεση 101,3”.

το ότι ένα κομμάτι “παλιώνει” και στη θέση του έρχονται χρόνο με το χρόνο καινούργια, δε σημαίνει πως χάνει και την αξία του.

το καινούργιο δεν είναι και  μοναδικό, σβήνοντας τα υπόλοιπα  στο παρελθόν. και να είσαι υποχρεωμένος να ακούς ένα τραγούδι 100 φορές την ημέρα .

αυτό πρέπει να μάθουν όλοι οι “ραδιοφωνικοί παραγωγοί” που ενημερώνονται μόνο για τα top 100 της εβδομάδας….

οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο

Δε ζητάω πολλά


γ

νέος σήμερα θα πει:
-να ξυπνάς μετά τις 12 … το μεσημέρι
– να έχεις υποχρεωτικά προφίλ στο facebook
-να έχεις δοκιμάσει τα πάντα και προπαντός να ξέρεις πού θα τα βρεις
– να αδιαφορείς για το μέλλον σου
-να μην βρίσκεις/έχεις/θέλεις να βρεις χρόνο για τον εαυτό σου
-βλέμματα σκοτεινά κουρασμένα που θέλουν αυτή τη σπίθα να ξυπνήσουν μα δε τη ψάχνουν
– να λες πως είσαι χαρούμενος μα δε ξέρεις το λόγο
– " παιδιά που περνάνε βαθιά γεράματα"
-να περιμένεις όλη τη βδομάδα για να περάσεις 48 ώρες ξενοιασιάς





Pame gia alla


Μα είναι κι η γνώση πως με μια απόφασή μου, ξημερώνει η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου, που ελπίδα τρέφει την κάθε επιλογή μου και αγναντεύω τον πλανήτη σαν να είναι όλη η γη δική μου.http://backend.deviantart.com/embed/view.swf

η μόνη ανάμνηση που θέλω για να αντέχω.


 ας χαθώ για να χορτάσω την πορεία όπου κι αν φτάσω

http://backend.deviantart.com/embed/view.swf
.

Feugw – Stereo Mike ft. Xaris Aleksiou


Το πρόβλημα



αν κάτσεις και ψάξεις  ελληνικά τραγούδια που δεν έχουν μιζέρια , δε θα κουραστείς στο μέτρημα

το πολύ να μείνεις στα 2 σου χέρια.

το πολύ να βρεις 2 τραγουδοποιούς που και αυτοί θα έχουν σίγουρα κάνει πέρασμα και από πεπατημένους μουσικούς δρόμους

αν έχεις καταλάβει αδερφέ μου όλοι ποντάρουν στην αμεσότητα του πληγωμένου συναισθήματος
να πεις πως είναι η αγάπη το θέμα… να πεις οκ!
μα πόσοι χωρισμοί αχάριστες καρδιές έχουν περάσει από τα αυτιά μας;;;;
έλεος δηλαδή

βεβαίως και οι παλιοί είχαν δώσει και μιζέρια στα τραγούδια τους
αλλά δικαιολογημένα!!!! όταν το παιδί σου φεύγει μετανάστης στην Αμερική τι θα κάνεις;;; θα γελάς;;;

σήμερα που τουλάχιστον το βιοτικό επίπεδο καλύπτει κάποια ευχέρεια καλοπέρασης(και μη μου πεις πως η γενιά των 700 δε βγαίνει για ποτό…)  ποιος ο λόγος;

άρχισε να δίνεις εξηγήσεις και θα νυχτώσουμε:(

το θέμα δεν είναι να βρεις αιτίες
το θέμα είναι να αλλάξεις.
μπορείς;

η πόλη της μουσικής ( ή μήπως η μουσική της πόλης;;;;)


1)     η
στιγμή:
ο τύπος με το καπέλο
και τα ίσως ξεθωριασμένα μοδάτα ρούχα που παραπέμπει σε αμερικάνο τουρίστα,
ξεκρεμά την ακουστική του κιθάρα που μέχρι πριν λίγο είχε σκορπίσει στη Ναυαρίνου
άτσαλες πεταχτές μουσικές πινελιές με χρώμα σίγουρα κάτι
μακρινό, συναισθηματικό,
παθιασμένο,χαρούμενο…

2)    το
συμβάν:
ανοίγεις την πόρτα
του παραλιακού βιβλιοπωλείου και η ζεστασιά ( υποκειμενικό κριτήριο ) ενισχύεται
από έντεχνη μουσική , ίσως έντασης που δεν αντέχει το αυτί. Το λες στα παιδιά
που είναι καθισμένα στο πάτωμα . Σϊγουρα στα πρόσωπα βλέπεις έρωτα για τη
μουσική( και αυτό υποκειμενικό). Όλα οκ… Τάχα συνεχίζεις να ψάχνεις το βιβλίο…..
πώς το λένε; Μόλις ξέχασα. Ίσως εκείνο που έχει για εξώφυλλο τα μάτια του
κοριτσιού που δείχνει αφοσιωμένο στο ταξίδι της μουσικής

3)    ο
ήχος:
ζεστό σαλέπι
παιδιαααααααααααααααααα……(και αυτό μουσική είναι….)

4)    music alternative:
κορναρίσματα , βρισιές, ….μπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιπ, συναγερμοί ….μπλα ,
μπλα , μπλα. Κάποιος πρέπει να εισηγηθεί τη μείωση στο ελάχιστο της έντασης της
κόρνας. Αν είναι δυνατόν! Οι τροχονόμοι να αντικατασταθούν από μαέστρους(δήμαρχε
σε σένα το λέω)

5)    πρόταση1: να βγουν οι ορχήστρες στο δρόμο. Τα μαθήματα
μουσικής να βγουν από το καβούκι τους. Ο δάσκαλος κιθάρας με το μαθητή στην
Αριστοτέλους. Η δασκάλα πιάνου με τη μικρή της μαθήτρια που μόλις έμαθε
την κλίμακα
με τα 2 χέρια στο συντριβάνι. Παρακαλούνται θερμά οι τενόροι και οι δάσκαλοι
φωνητικής να κάνουν χρήση της νόμιμης άδειάς τους εκείνη την ημέρα….παρακαλώ
θερμά…μας τα πρίζουν από μέσα από το ωδείο, ηχομονωμένο κι όλας , τι θα γίνει
αν βγουν έξω;;;;μπρρρρρ

6)    παράκληση1: παρακαλώ τον αγαπημένο μου Φίλιππο να πάρει
μια κιθάρα και να βγει να ξυπνήσει με αγάπης τραγούδια μια πόλη λιγάκι…υποτονική.
Το Ζακ Στεφάνου και την Αντριάνα  Μπάμπαλη
για ένα ακόμη «Δικός σου».

7)    Πρόταση2:να δημιουργηθεί ένας μουσικός(;;;;) χώρος όπου
( τοπικό επίρρημα) ο κάθε πικραμένος να μπορεί με τη συνοδεία μουσικών(της πλάκας;;;;)  να πει τον πόνο του , την αγάπη του, το μίσος
του , ό,τι θέλει και να το ηχογραφεί δωρεάν και σε
cd single . Το προτιμώ από τα αμάξια.
Ίσως πάω και γω μια μέρα…πού ξέρεις.:)

 

Φιλιά
πολλά , μουσικά, σοκολάτας. Παλιο-φυτουκλάκι να διαβάζεις εκεί που θα πας
ε;;;;(ειδικά φιλιά και σε σένα)

Ό,τι ψάχνεις το βρίσκεις….:)


εκείνη

"Γεννιέσαι την έχεις μητέρα
πηδάς στον αέρα σκας στο πάτωμα
εκείνη σε βάζει στην κούνια 
στα μάτια σαπούνια και γαλάκτωμα

Σου δείχνει πώς κάνει η πάπια
και μοιάζει με κάποια που ‘χες γκόμενα
στο μέλλον με τ’ άσπρα φωτάκια 
και με τ’ αστεράκια τα φλεγόμενα

Μετά που σε στέλνουν σχολείο
στο δίπλα θρανίο εκείνη κάθεται
μικρή με τα ροζ κοκαλάκια
και τα ποιηματάκια που θα μάθετε

Για να σε προσέξει ρεψίματα κάνεις
χτυπιέσαι στους δρόμους πλακώνεσαι
της σπας με νεράντζια τα τζάμια
κι από την ταράτσα πηδάς και σκοτώνεσαι

Σηκώνεσαι κι είσαι δεκάξι
βαριέσαι στην τάξη γράφεις ποιήματα
το στήθος της θέλει να σπάσει
κυλιέται στα δάση και στα κύματα

Ποιος στίχος σου θα τη χωρέσει
που θέλει να αρέσει στους ακέφαλους
που δίνει φιλιά μες στα δόντια
κι ανοίγει τα πόδια σ’ άγνωστους φαλλούς

Την ψάχνεις το σκας απ’ το σπίτι
σε σέρνει απ’ τη μύτη αυτό το βάλσαμο
αυτή η μυρωδιά από γαζία 
αυτή η τυραννία σε τραβά ενώ

Κανένας βοηθός δεν υπάρχει
να πει τι έχεις πάθει τι σε πόνεσε
κι εκείνη δε λέει να κοιτάξει
γκαζώνεις τ’ αμάξι χτυπάς και σκοτώνεσαι

Λοιπόν έχω βγάλει και δίσκο
και πάλι δε βρίσκω εκείνο που ‘θελα
πριν βγω στη σκηνή νιώθω χάλια
αδειάζω μπουκάλια με θολά νερά

Μα σαν το συγκρότημα βγαίνει
μπροστά φωτισμένη εκείνη κάθεται
χωρίς στα μαλλιά κοκαλάκια
χωρίς ποιηματάκια που θα μάθετε

Περνάω την κιθάρα στο βύσμα
με πιάνει ένα πείσμα απογειώνομαι
αρχίζω τον πρώτο μου στίχο
τρυπάω τον τοίχο και σκοτώνομαι"

αχ

αχ

αχ

και μία -1 καληνύχτα γειτονάκια μου:)

κλειδώστε καλά την πόρτα, σκεπαστείτε με το πάπλωμα και καλά ονειρικά ταξίδια

φιλιαααααααααααααααα