λίγο αλεύρι και μια προσευχή γύρω από ένα πρόσφορο


λόγω της κούρασης των χεριών της μάνας, τη βοήθησα  να ζυμώσει το πρόσφορο που κάθε Κυριακή πηγαίνει στην ενορία, μα και το ψωμί για το τραπέζι μας.

βιωματικά ομολογώ πως είναι “μίμηση πράξης σπουδαίας και τελείας” με λεπτομέρειες σε κάθε στιγμή αυτής της ιεροτελεστίας. από τα υλικά (1 σακουλάκι αλεύρι, 1 φακελάκι μαγιά, 1,5 ποτήρι χλιαρό νερό), το χρόνο δηλαδή 10 λεπτά επίπονης άσκησης και σωματικής(χέρια) μα και προσευχητικής σύμφωνα με την παράδοση . συνεχίζουμε με την τοποθέτηση της σφραγίδας που διαρκεί όσο ένα “Πάτερ ημών”, τις τρύπες σε σχήμα Σταυρού και πολλά άλλα που δε συγκράτησα.

διαπιστώνω  συνεχώς αυτή την αρμονική προσευχή ψυχής(προσευχή) και σώματος(στάση, άσκηση) σε κάθε στιγμή της ζωής του χριστιανού από τα πιο απλά μέχρι και τα σύνθετα.

καλό και ευλογημένο καλοκαίρι

υστ : για περαιτέρω πληροφορίες εδώ

Θέλω τη ψυχή μου παιδική


βάρβαρος για τα παιδιά ο κόσμος

ένα σχολείο που παίρνει τη ψυχή τους και την βιάζει καθημερινά

τα πρότυπα συμπεριφοράς θες, τη δυσκολία να βρουν μια αλάνα να παίξουν και ότι παρεμβάλλεται μεταξύ αυτών.  είναι τα μοναδικά σωσίβια στο βούρκο της πόλης, και αυτή τα παίρνει και τα βουλιάζει με τον τρόπο της.

η κατασκήνωση είναι μια κοινωνία κομμένη και ραμμένη για αυτά. πόσο μάλλον όταν τους τονώνει την αγάπη, την υπομονή , το ομαδικό πνεύμα και τόσες άλλες αρετές που σήμερα στερεύουν.

είναι σχολείο 24ωρο που δάσκαλος και μαθητής δίνουν λίγα και λαμβάνουν πολλαπλάσια.

για αυτό και τα δάκρυα της καρδιάς που σπαράζει όταν ξαναγυρνά στη φυλακή της μοναξιάς των 4 τοίχων, της baby-sitter , της τηλεόρασης.

αρκετά μίλησαν οι μεγάλοι για αγάπη. καιρός να την διδάξουν τα παιδιά. μπορούμε να τα αφήσουμε;

– οι γονείς που χωρίζουν χωρίς να υπολογίζουν τι προκαλούν στα παιδιά

– οι γονείς που δείχνουν αγάπη μόνο με τα λεφτά

– οι δάσκαλοι που αλλοιώνουν με τη δύναμή της θέσης τους ψυχές

– το κράτος που χτίζει  parking  αντί παιδικές χαρές

 

δε μπορώ να σε καταλάβω


δε μπορώ να καταλάβω τη λογική κάποιων πως δε μετανοιώνουν για κάτι που έκαναν και απλά δεν τους βγήκε σε καλό. δε γίνεται αυτό.  τί εννοείς δηλαδή: πως δέχεσαι όλα τα καλά και όλα τα άσχημα  στο τέλος του δρόμου των επιλογών σου; πως πάντα μετράει το ταξίδι;  μα αν το ταξίδι είναι λάθος; μα αν η επιλογή σου εξ αρχής ήταν ένα λάθος , εσύ πώς τη δέχεσαι; πώς γουστάρεις να την διατυμπανίζεις και να κοκορεύεσαι λέγοντας πως δε μετανοιώνεις για τα λάθη σου;  και το χειρότερο: κάνεις συνεχώς τα ίδια. και μετά είσαι χάλια. γίνεσαι κομμάτια, μα όταν το συζητάς λες πως ότι έγινε έγινε και προχωράς.

δε μπορώ να σε καταλάβω.

 

Κάθε τέλος μια αρχή


και επίσημα λοιπόν σήμερα ολοκλήρωσα το 5ο έτος στην Κτηνιατρική.  5 χρόνια που πέρασαν σαν οδοστρωτήρας από πάνω μου, με άλλαξαν.

όλο αυτό το διάστημα ένοιωσα πότε σαν θύμα των ορέξεων του κάθε καθηγητή, και πότε τη χαρά εκείνη που νοιώθεις όταν βλέπεις πως σε εκφράζει η κατεύθυνση που διάλεξες.

και είναι πράγματα που δε πρόκειται να ξεχαστούν, αντιθέτως θα τα σκέφτομαι και θα αναπολώ όμορφους ανθρώπους σε όμορφες στιγμές.

είναι πράγματι πολύ επώδυνο να αποχωρίζεσαι ανθρώπους που έχεις μοιραστεί μαζί καθημερινότητα 5 χρόνων. τώρα , μπαίνοντας στην τελική -επί πτυχίω περίοδο- το νοιώθω αρκετά έντονα.

ο καθένας από δω και στο εξής παίρνει το δικό του δρόμο κυνηγώντας την τύχη του. τί άλλο να πω.  κάθε τέλος μια αρχή.

καλή αρχή.

γυμνή αλήθεια


ακούω πως οι πολιτικοί μισθώνουν άτομα-κριτές για να τους λένε την αλήθεια μετά από μια ομιλία τους σχετικά με την απόδοσή τους.

και ρωτώ : εγώ που δεν έχω λεφτά (όχι. δεν ειμαι πολιτικός. δεν έχω λεφτά), θα βρω άραγε αληθινούς ανθρώπους;

βεβαίως στην απορία: “μα καλά, γιατί δεν βρίσκεις την αλήθεια στην καθημερινότητα σου ;”,καρπώνομαι σημαντικό μερίδιο ευθύνης:  μεταθέτω ευθύνες στους άλλους , ναι. είμαι μικρός για να αντέξω λόγια που πονάνε, ναι.μα σε αυτή τη συναλλαγή ψυχών, λόγων, πράξεων (ή καλύτερα συμπράξεων) της λεγόμενης παρέας, η κύρια μαγιά της επιτυχίας είναι η αλήθεια παρέα με την ειλικρίνεια.

πονάω που κρύβουμε την αλήθεια μας πίσω από χείμαρρο λέξεων χωρίς νόημα.

πονάω που δεν ξέρω τί θα πει να μιλάς με τα μάτια( αυτά, χωρίς να το θες, αφήνουν έκθετη τη ψυχή σου . μόνιμα).

αυτό θέλω. τίποτα παραπάνω. την αλήθεια σου να ανακρίνει την γυμνή μου αλήθεια.

ελπίζω να αντέξω


Για αυτούς που μας άφησαν


πότε έρχονται οι άνθρωποί σου

και πότε φεύγουν για πάντα…

η μόνη απόδειξη πως κάποτε ήταν δίπλα σου

είναι εκείνη η γωνίτσα μέσα στην καρδιά,

η τόσο γεμάτη με εικόνες εμπειρίες και τραγούδια.

ότι έχεις προλάβει να καταχωρήσεις μέσα σου

αυτό μένει αναλλοίωτο και ζωντανό

μέσα στο Βαρδάρη του χρόνου που περνά και  παίρνει μαζί του

τα ανάλαφρα και τα μή ουσιώδη.

και που κάθε τόσο έρχεται και ζωντανεύει

στα όνειρά σου

αυτό μένει εν τέλει

μια ζεστή ,φωτισμένη γωνίτσα

από αυτές που ξέρω, θα μιλήσω για τη μεγαλύτερη


"if some lives form a perfect circle, others take shape in ways we cannot predict or always understand"


  υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν για την αγάπη.
και τη βρίσκουν μια μέρα καθώς ψάχνουν εκεί στο δρόμο 
τυχαία
και της λένε: " πριν σε γνωρίσω δεν καταλάβαινα πως ήμουνα μισός, νομίζω πως βρήκα το άλλο μου κομμάτι"

και περνούν αυτός και η αγάπη του μια αγάπη
τόσο τέλεια όσο ο κύκλος, χωρίς καμία έλλειψη.

όχι πως όλα είναι τέλεια
μα, μα μπροστά στην τελειότητα της αγάπης και στην μουντή χροιά των διαφορών τους
σίγουρα ήξεραν τι να διαλέξουν.

κάποιες όμως φορές συνωμοτούν όλοι οι υπόλοιποι και αποφασίζουν πως "τέλος , δεν πάει άλλο με αυτούς τους 2, δε γίνεται να ανεχόμαστε την τελειότητα, εμείς οι…"

ίσως είναι εξίσου τέλειο σκουπίζοντας το δάκρυ να λες με αλλοπαρμένη ανατριχίλα:
"θα σ’ αγαπώ πάντα, έστω και από μακρυά"

"loss has been a part of my journey, but it has also show me what is  … precious"


αφιερωμένο 😦

Να τα μας…..


λοιπόν η καταχώρηση αυτή ανήκει στην κατηγορία: "θα προτιμούσα να ήμουνα  κάπου αλλού right now…"

ready?


δε φταίω εγώ που το μυαλό κάνει ταξίδια  όταν ανοίξω τα βιβλία μου


που αντί για  ένα κρύο και στείρο χειρουργικό δωμάτιο μελετώντας την παθολογία της καρδιάς

κάνω ένα άλμα και πηδάω στη διπλανή σελίδα  διαλέγοντας:

ένα βράδυ καλοκαιριού στην αμμουδιά  με κιθάρα και ποτά να σβήνουμε τις πίκρες μας
και να ανάβουμε όνειρα και πόθους …


"γυρνώντας σελίδα":

χτες βράδυ γυρνώντας σπίτι, απλά… με χτύπησε ο Βαρδάρης στο πρόσωπο 
το ίδιο χάδι που μου προκάλεσε πέρσι ο Ταΰγετος σε μία από τις μαγικές βραδινές περιπλανήσεις.
η φύση σε μια μοναδική συναυλία
… 

"διαβάζοντας  νέες σελίδες"

να ευχηθώ στη φίλη μου Μικαέλλα  καλή επιτυχία στη σημερινή της συναυλία




Θεσσαλονίκη, ζέστη, οι παραλίες περιμένουν:)

Το χρώμα του έρωτα


Γιατί να ακολουθούμε την πεπατημένη πάντα;

Γιατί ο έρωτας να είναι ένα βέλος που τρυπάει την καρδιά και όχι ένα τσιρότο που να τη θεραπεύει;

Γιατί να επιλέγεις κόκκινο και όχι κάποιο άλλο χρώμα;

Αυτός που γράφει στον τοίχο « σ’ αγαπάω, μ’ ακούς;» τι να το κάνει το βέλος; Αυτός χρειάζεται μια ντουντούκα να γυρίσει τον κόσμο και να φωνάζει.

Για άλλον έρωτας μπορεί να είναι μια εικόνα: βράδυ στο άδειο θέατρο , πάνω στη σκηνή μαζί της…

Ή ένα τραγούδι που παίζει στο ραδιόφωνο και σε κάνει να την πάρεις τηλέφωνο…

Μια ημερομηνία χαραγμένη βαθιά μέσα σου

ή

ένα γράμμα που συμπυκνώνει εικόνες της ψυχής

ή

μια φωτογραφία

δεν είναι όλοι οι έρωτες ίδιοι. Δε ξέρεις αν είναι καν έρωτες.

Για αυτό, το μονο που μπορείς να κάνεις είναι να τους χαρακτηρίσεις.

Ας πούμε προσωπικά…

Είναι ένα μεσημέρι άνοιξης ηλιόλουστο και οι κουρτίνες του δωματίου να φιλτράρουν το φως επιτρέποντας το κίτρινο χρώμα να περνά.

Για μένα ο έρωτας είναι κίτρινος.

dear diary


σκέφτομαι τον τοίχο

κάθεται εκεί στητός ,όρθιος , αμετακίνητος και αντικρούει κάθε τί πέφτει πάνω του 

μετρώντας τα σημάδια πάνω του καταλαβαίνω και την ηλικία του.

αν ο κάτοχός του είναι καλός τον φροντίζει , καλύπτει τα κενά , του δίνει μεγαλύτερη αντοχή.

μα  για κάθε τοίχο υπάρχει και κάτι-κάποιος που είναι ικανό να τον σωριάσει στο έδαφος
 και μέσα από τη σκόνη θα δεις μόνο τα συντρίμια του… κάτι να τον θυμίζουν.

σκέφτομαι τώρα και την ψυχή , και ψάχνω για ομοιότητες


source: