εδώ Πολυτεχνείο;


κάποιες φορές γράφω  από ανάγκη. άλλες πάλι από μια σπίθα της στιγμής, που σα φωτιά ανάβει και σβήνει τα σκοτάδια. σήμερα έρχομαι εδώ από υποχρέωση θες, τιμή σε κάποιους, δε ξέρω.

Προσπαθώ να επικαιροποιήσω το τότε με το τώρα. να βρω την αιτία (στέρηση της δημοκρατίας) και την υγιή αντιμετώπισή της. θεωρώ πως το Πολυτεχνείο ήταν κάτι υγιές. ανεξάρτητα από το ποιος και αν τη πυροδότησε τη σπίθα του. Αντίδραση στο άρρωστο λέω και αυτό εμένα μου φτάνει, σαν κάποιος που δεν ζούσε τότε, μα διαβάζει και ακούει για αυτό τώρα.

Και επειδή έχουν αρχίσει και φουντώνουν οι απόψεις για το “υπερτιμημένο Πολυτεχνείο”, είχα πάντα την ανάγκη να βρω μια ειλικρινή απάντηση στους αρνητικά ή μή τοποθετημένους απέναντι σε αυτή τη μορφή αντίδρασης. Νομίζω πως τη βρήκα στο χτεσινό φύλλο της εφημερίδας “τα Νέα” . γράφει η Ρούλα  Γεωργακοπούλου

“Τι είναι η πατρίδα μας; Ενας κόμπος από συσκοτίσεις και κακομαγειρεμένους ιδεολογισμούς που εμποδίζουν αυτή τη στιγμή τα παιδιά που γιορτάζουν το Πολυτεχνείο να δουν ότι δεν ήταν η εξέγερση του 1973 που έριξε τη χούντα αλλά η προδοσία της Κύπρου κι ότι οι τριακόσιοι του Λεωνίδα δεν μπόρεσαν τελικά να συγκρατήσουν την κάψα των Περσών να κάψουν την Αθήνα.

Γιατί οι ήρωες στο νεοελληνικό λεξικό εμφανίζονται σα μια γκανιάν ομάδα ενώ στο λεξικό της επιστήμης είναι σύμβολα θυσίας και επιλογή της διδακτικής ήττας. Καταλάβατε ή να βάλω τα κλάματα;”

Προσωπικά δε με πείθει η στάση του λαού στην αρρώστια του σήμερα. είναι κάπως… νοχελική για τα δεδομένα μας. Ίσως γιατί περιμένω να την δω σε κάποιο κανάλι, ενώ παίζει αυτή τη στιγμή σε κανάλια που δεν προβάλλονται από τους συνηθισμένους πομπούς. Ίσως το δικό μας Πολυτεχνείο ζει αυτή τη στιγμή εκεί έξω με άλλο τρόπο. Ελπίζω να μη μας διαφύγει και ξεφτιλιστούμε στις επόμενες γενιές σαν άπραγοι και υποζύγιοι .

Advertisements

αυτόν που έχει ανάγκη… τον ζηλεύω


ξέρεις γιατί έχουμε καταλήξει έτσι; να μην ξέρεις το διπλανό σου, το γείτονα. να μην έχεις  την ανάγκη να ρωτήσεις τον όποιο άλλο άν είναι καλά.

είμαι στο φούρνο για ψωμί, όχι να ψήσω… να αγοράσω. μπαίνει μέσα ένας μεσήλικας κύριος με μπαστούνι , τον βλέπω καθημερινά από το μπαλκόνι να ακολουθεί συγκεκριμένη διαδρομή (από μνήμης). ναι είναι τυφλός.

“καλησπέρα κύριε Στέλιο , τί κάνετε κύριε Στέλιο (του λένε οι υπάλληλοι), προσέξτε τον πάγκο , τί θα πάρετε σήμερα”… και πιάνουν μια κουβέντα τόσο απλή μα και επιβεβλημένη ( τυφλός γαρ).

ψωμί εγώ , ψωμί κι αυτός. χωρίς την ανάγκη κανενός εγώ, μια ζωή με περιορισμούς και συγκεκριμένες ανάγκες αυτός.

πιστέψτε με, τον ζήλεψα. αυτόν που έχει ανάγκη.

λίγο αλεύρι και μια προσευχή γύρω από ένα πρόσφορο


λόγω της κούρασης των χεριών της μάνας, τη βοήθησα  να ζυμώσει το πρόσφορο που κάθε Κυριακή πηγαίνει στην ενορία, μα και το ψωμί για το τραπέζι μας.

βιωματικά ομολογώ πως είναι “μίμηση πράξης σπουδαίας και τελείας” με λεπτομέρειες σε κάθε στιγμή αυτής της ιεροτελεστίας. από τα υλικά (1 σακουλάκι αλεύρι, 1 φακελάκι μαγιά, 1,5 ποτήρι χλιαρό νερό), το χρόνο δηλαδή 10 λεπτά επίπονης άσκησης και σωματικής(χέρια) μα και προσευχητικής σύμφωνα με την παράδοση . συνεχίζουμε με την τοποθέτηση της σφραγίδας που διαρκεί όσο ένα “Πάτερ ημών”, τις τρύπες σε σχήμα Σταυρού και πολλά άλλα που δε συγκράτησα.

διαπιστώνω  συνεχώς αυτή την αρμονική προσευχή ψυχής(προσευχή) και σώματος(στάση, άσκηση) σε κάθε στιγμή της ζωής του χριστιανού από τα πιο απλά μέχρι και τα σύνθετα.

καλό και ευλογημένο καλοκαίρι

υστ : για περαιτέρω πληροφορίες εδώ

Θέλω


Θέλω:

     
Αύξηση εισοδήματος κατά 100%

     
Na
πάω
Αθήνα… να δω το δεντρο!!!!!!!!!!!!!!

     
περισσότερες στιγμές ευτυχίας

     
Ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο φορτωμένο στα
στολίδια και από κάτω ένα τεράστιο δώρο για τον Παναγιώτη

     
Να με πάρεις τηλέφωνο έτσι απλά και όχι από ανάγκη

     
Αλλά και από ανάγκη να είναι σε ευχαριστώ!!!!!!!!

     
Να αποκτήσω όρεξη για διάβασμα(αν κατάλαβες άρχισε
η αντίστροφη μέτρηση για την εξεταστικήηηηηηηηηηηη)

     
Εκπλήξεις

     
Κάποιος να με τραβήξει από τη βαρεμάρα και να μου
δείξει το δρόμο που έχασα

     
Να περνάς καλά , ευτυχισμένος/η με ανθρώπους που
σε αγαπούν

     
Ένα ταξίδι με σταθμούς σε όλες τις ευρωπαικές
πρωτεύουσες

     
Να σε βρω πριν κλείσει ο χρόνος

     
Τα χριστούγεννα που έρχονται να μείνουν ζωντανά
για πάντα. Να λες Χριστούγεννα 2009 και να φωτίζει το πρόσωπό  σου!!!!!!!!!!!!!!!

     
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη να
διαρκεί παραπάνω από 3 μέρες
L

     
Οι καλές στιγμές να μη πέφτουν η μία πάνω στην
άλλη….τι σ@@ά θα κάνω τις άλλες μέρες;;;; εεεεεεε;;; αφού με ξέρεις , γιατί μου
το κάνεις αυτό;

     
Μια καλύτερη ρουτίνα

     
Να γίνω εξώφυλλο στην Espresso(πλακίτσαααααα, θέλω να δω αν με
προσέχειςςςςςςςςςςςςς χαχαχαχα)

     
Να συναντήσω κάποιον να μου πει την ιστορία του
από την αρχή, με ένα καφέ στο χέρι . τα καλά , τα άσχημα, τα πάντα…δύσκολα
ανοιγόμαστε και άκρη δε βρίσκω

     
Να συναντήσω τον Ίκαρο να μου πει πώς στο καλό
έφτιαξε εκείνα τα φτερά (βρε μπαγάσα πήρες το μυστικό μαζί σου…αχ αχ )

     
να ταξιδέψω μέσα σε ένα πίνακα ζωγραφικής (προτιμώ
ένα πάρκο με γρασίδι και μονοπάτια πολλαααααααα).

     
Να πηγαίνω στη σχολή σε 5 λεπτά …δήμαρχος
ακούει;;;;;;;;

     
Να γίνω δήμαρχος για 5 λεπτά να διευθετήσω το
παραπάνω..γιατί αν περιμένω από σένα….:
P

 

Θυμάσαι;


Θέλω να μου πεις αν έχεις διαβάσει κάποιο παραμύθι πρόσφατα…

Αν όχι (ξέρω, είσαι μεγάλος…τα παραμύθια είναι για τους ονειροπαρμένους
και τους μικρούς),

Θέλω να μου πεις αν έχεις πει πρόσφατα παραμύθι στα παιδιά
σου.

Γιατί σε ρωτάω θα με πεις…

Υπέθεσε λοιπόν πως μιλάς με κάποιον ονειροπαρμένο(για σένα-δε
σε υποτιμώ, απλά βάλε μου αυτή την ταμπέλα για να βγάλουμε άκρη εμείς οι 2…αν
θες,….).

Παραμύθι…

Θέλω να μου πεις τι μανία έχει πιάσει τους σύγχρονους «παραμυθάδες»
να γράφουν  «παραμύθια» τα οποία – όταν
ήταν μικροί- έβλεπαν στους χειρότερους εφιάλτες τους και τα οποία έκαναν το
μαξιλάρι να στάζει και τον πατέρα να έρχεται από το διπλανό δωμάτιο
αγουροξυπνημένο να δει γιατί φωνάζει ο μικρός στον ύπνο του.

Και ναι, είμαι από αυτούς που είδε το “Lemony snicket” σαν ευχάριστη αλλαγή στη
μονοτονία του ευχάριστου τέλους. Μα από τότε έχει περάσει καιρός και βλέπω την
αναλογία παραμύθι- καινοτόμο «παραμύθι» 
να έχει αλλάξει ριζικά.

Δε ξέρω γιατί τα σύγχρονα παιδιά προτιμούν να βλέπουν
συγκεκριμένες ιστορίες( γιατί αυτά παραμύθια δεν είναι…) και να απορρίπτουν
τα παλιά παραμύθια. Αυτά που έβγαζε η αγάπη της γιαγιάς , ένας παραμυθάς με
ήρεμα και χαρούμενα παιδικά χρόνια στην πλάτη…

Αλλάζουμε , το έχεις προσέξει; Ακόμα και αν η ρουτίνα σε
εμποδίζει να συγκρίνεις το τότε με το τώρα. Τώρα που έχεις πάψει να αναζητάς
και  ξεκίνησες  να δέχεσαι. Που προτιμάς να δώσεις 30 ευρώ για
ένα μάτσο εφιάλτες για  σένα ή το παιδί
σου αντί να του χαρίσεις με τα μισά ένα όμορφο Σάββατο που θα του στολίζει για
πάντα το άλμπουμ των αναμνήσεων.

 

Φίλε, θέλω να ξέρεις πως οι άνθρωποι που με ξέρουν με
χαρακτηρίζουν «ρομαντικό τύπο». Οπότε αν θες, μην ανησυχείς:

Αφού ‘ολοι έτσι κάνουν … οπότε;

Δε μένει λοιπόν παρά να μαζευτούμε μια μέρα και να χτυπήσουμε
την κεφάλα μας στο τοίχο… όλοι μαζί… αφού όλοι έτσι θα κάνουμε μια μέρα και να
με θυμηθείς

Και όλα αυτά για ένα #@# -παραμύθι;

Και επαναλαμβάνω….για ένα #@#- παραμύθι;

Αφήνω το συνειρμό των σκέψεών σου , να με προλάβει.

Φοιτητική ζωή


Ανέκαθεν στις εξεταστικές περιόδους  με πιάνουν οι ανησυχίες . Ίσως γιατί συνειδητοποιείς
πως η  συνεχής διαδοχή εξετάσεις-εξάμηνο
καθορίζει το χρόνο σου: διάβασμα- ζωή και πάλι από την αρχή.

Καταλαβαίνω πως τα ονειροπόλα βλέμματα
και λόγια των μεγαλύτερων γύρω από τη φοιτητική ζωή δε βρίσκουν σε μένα βάση. Η
Θεσσαλονίκη ,λένε, έχει ζωή. Αλλά αν βγεις μια βόλτα στη πόλη δε βλέπεις παρά
ανθρώπους να γυρνούν από καφέ σε καφέ (τον ελεύθερο χρόνο τους). Και εδώ
έρχεται αυτό που λέμε μονοτονία/ρουτίνα. Είναι τα
bar, café,bistro μονότονες
πινελιές στη ζωή; Όχι φυσικά. Μόνο που η συχνότητα οδηγεί στην ανία και μετά
στην πλήξη.

Ευτυχώς που το καλοκαίρι ανανεώνονται οι
ευκαιρίες για ψυχαγωγία(θερινά
cinema, συναυλίες ,
εκθέσεις…).

Το προσωπικό στοιχείο της καταχώρησης:
αναζητώ τη φοιτητική ζωή και μου κρύβεται. Η ελευθερία που τη διέπει  μεταμορφώνεται σε βαρεμάρα που οδηγεί πάντα
στη διαπίστωση: « αχ τα σχολικά χρόνια…»

Και πριν προλάβεις να αναστενάξεις
φτάνουν οι εξετάσεις= τρέξιμο.

Και σας ρωτώ: τι είναι τα φοιτητικά
χρόνια; Που πήγαν οι όμορφες στιγμές; Ή μήπως χάσαμε την πυξίδα…; Μήπως δε ξέρω
να ζω;;;;;;;;;;

Πριν πέσουν οι τίτλοι του τέλους


πάω σε ένα τέτοιο σημείο της πόλης για να πάρω μια διαφορετική προοπτική της. Ανάμεσα στις πολυκατοικίες δηλώνει παρούσα η παλιά πόλη με τα κάστρα της. Δίπλα τα φώτα του περιφερειακού τελειώνουν κάπου ανάμεσα στα ανεβοκατεβάσματα του βουνού.
Βέβαια, όπου και να πας, από το ψηλότερο μετερίζι μέχρι τους 4 τοίχους ενός λευκού δωματίου κάτι θα είναι πάντα το ίδιο και πάντα μεταβαλλόμενο. Μια ψυχή, μέσα σε ένα σώμα που απλώς ταξιδεύει.
Τί μπορώ να καταλάβω μετά από κάμποσες ώρες ζωής;
Ίσως τελικά δεν έχει σημασία τόσο ο έπαινος από τους άλλους, αλλά η αίσθηση πως αξίζεις , κάτι σαν το δικαίωμα που αποκτάς να απολαμβάνεις τους καρπούς των προσπαθειών σου. Και πριν σας αφήσω να αρπάξετε τον καρπό από το δέντρο της αρεσκείας σας, σκέφτομαι πως
αυτό είναι που μένει τελικά όταν σβήσεις το φως και μείνεις για λίγο μέσα στη σιωπή. στοχεύω σε κάτι…παλεύω για αυτό και χαίρομαι τα επινίκια.
κάθε αρχή πρέπει να έχει και ένα στοχευμένο τέλος

υστ: σημειώσεις από ένα υπέροχο παγκάκι της Θεσσαλονίκης

Το βότσαλο


 

 Το σκηνικό: μια χειμωνιάτικη μέρα με μουντό
έτοιμο για βροχή ουρανό , μια θάλασσα που θυμίζει αγριεμένη ματιά με το κύμα
της να βάζει όλο και περισσότερο μακρύτερους στόχους –στο ύψος και στο
μήκος-

  Αυτό το σκηνικό τον αλλάζει: ψάχνει σημάδια
του παρελθόντος. Σαν κάποιον που ξαφνικά έχασε τη μνήμη του, τις αναμνήσεις του
και τις ψάχνει ταπεινωμένος παντού, με την ίδια ορμή αλλά παράλληλα και
επιφανειακή-εξωτερική- ηρεμία ανασηκώνει τα βότσαλα και τις πέτρες της
αμμουδιάς. Είναι πολύτιμοι θησαυροί διαφόρων χρωματισμών αναλόγως της
προέλευσής τους. Η μυρωδιά τους πάντα η ίδια . Κοιτάει μήπως τον κοιτάνε: ω
ναι… είναι η αρμύρα που αυξάνει τη συγκίνηση που απλώνεται σταδιακά σαν
γαργαλητό από τη μύτη σ όλο το σώμα .

Font style  Ο ήχος του νερού που με βία ανασηκώνεται από
τη λακούβα. Η όμορφη κοπέλα που κάνει τον
απογευματινό της περίπατο και σιγά
σιγά χάνεται στην αρμύρα.

Οι
στιγμές που δε θέλεις να περάσουν αλλά φεύγουν γρήγορα χωρίς καν να σε
κοιτάξουν. Η διάρκεια που ζητούσες έρχεται μετά… στο κύμα, στον παφλασμό.

  Δεν κατάλαβε πότε έποιασε να βρέχει. Ξαφνικά
το ρούχο γίνεται όλο και ποιο βαρύ … όπως οι τύψεις , οι ενοχές,…

Και
τότε είναι που νομίζεις πως το κύμα δε χαιδεύει την άμμο , αλλά μάλλον
προσπαθεί να τη γδύσει από κάποιο ρούχο φορεμένο κατάσαρκα. Αλλά τι λέω; Το
ρούχο είναι βαρύ από τη βροχή….

 Και σαν ορχήστρα που προσπαθεί να εντυπωσιάσει
το μουσικόφιλο ακροατήριό της η βροχή άρχισε να χτυπάει με μεράκι και μελωδικά
το έδαφος

 Σηκώνει το βλέμμα  . Δεν είναι μόνος. Υπάρχουν παρέες, μοναχικοί
τύποι ( όχι αυτός δεν είναι μοναχικός, απλά τυχαίνει να περνάει κάποιες στιγμές
μέσα σε σιωπή) που ψάχνουν κι αυτοί βότσαλα, κοιτάνε τα καράβια , τα καΐκια ,
τους ψαράδες στο μόλο.

  Φτέρνισμα. Μουσκίδι. Τρέξιμο προς το αμάξι.
Τέλος της βόλτας. Θεωρεί πως οι στιγμές αυτές δεν είναι άξιες μεγαλύτερης
αναφοράς.  


Σε μια σκοτεινή αίθουσα μαθήματος



Θα μπορούσε να είναι και φωτεινή ανάλογα με την ώρα και τον καιρό….και να σκεφτείς πως τώρα σκοτεινιάζει όλο και ποιο νωρίς.
Λέγοντας όμως σκοτεινή υποδηλώνεις και μια άδεια αίθουσα. Αλήθεια έχεις κάτσει μόνος σου ;;;
στον ίδιο χώρο στην ίδια καρέκλα έχεις περάσει ατέλειωτες ( κυριολεκτικά και μεταφορικά χαχα) παραδόσεις μαθημάτων : από βιοχημεία μέχρι ιστολογία…ε αυτά είναι από το ποιο βάρβαρα αυτά θυμάμαι βρε αδερφέ…εσύ μπορείς να πεις ποινικό δίκαιο ή ψυχοκοινωνιολογία ή ιστορία της κάτω Μαλακοπής:)
σοβαρεύομαι
η αίθουσα μένει πάντα ίδια… με εξαίρεση κάποια επίκτητα…σπασμένα καθίσματα( αξιόπιστα μέσα χειραγώγισης σε ανεξέλεγκτες συνελεύσεις), συνθήματα κλπ
που την καθιστούν αναμφιβήτιτο ιστορικό αφηγητή( σκέψου το "μια εικόνα χίλιες λέξεις" και θα με θυμηθείς)
εσύ κάθε φορά μπαίνεις διαφορετικός
στην αρχή των ραντεβού ( με το χώρο) πάντα στην ώρα σου συνεπής, ψαρωμένος, επιμελής: έτοιμος να αποτυπώσεις την κάθε λέξη του καθηγητή να τη φυλακίσεις στο γραπτό σου.
στη συνέχεια έμαθες πως η τρίλυζα δε χρειάζεται χαρτί για να την παίξεις , απλά χρησιμοποιείς εκείνα τα πλαστικά ποτηράκια του καφέ που μόλις ήπιες 
άσε που άλλες φορές σπάει το φελιζόλ( τελικά δεν είναι και τόσο πλαστικά) με αποτέλεσμα να επαναφέρεις το μπροστινό σου στην πραγματικότητα  του μαθήματος

παράλληλα τα ξύλινα καθίσματα δεν είναι και τόσο άβολα τελικά για να κοιμηθείς με προσκέφαλο το διπλανό σου…

και ξάφνου ένα σκούντηγμα και ένα ψιθύρισμα: "  ξύπνα ρε …. σε βλέπει!!!!"

αυτά προς το  παρόν

πάω να κοιμηθώ ποιο άνετα προς το παρόν στο κρεβατάκι μου 🙂