βόλτα στο χωριό


DSC05429

το χωριό μου, ένα μικρό και συνηθισμένο χωριό, σπαρμένο στην πλαγιά ενός βουνού που δε θυμάμαι το όνομα. λιόδεντρα παντού. προχτές, Παρασκευή της Διακαινησίμου, γιόρτάζε μια Παναγιά -απέναντι από το χωριό-που λέγεται Βραχοπαναγίτσα, γιατί το μικρό ξωκλήσι  αφιερωμένο στη μνήμη της, είναι σκαλισμένο μέσα σε ένα βράχο. και ακριβώς κάτω από την Βραχοπαναγίτσα περνάει ένα ακίνητο ποτάμι που το καλοκαίρι πιάνουνε βατράχια. Απέναντι επίσης από το χωριό, δεσπόζει φύλακας ένα ερειπωμένο κάστρο από την εποχή των Ενετών. Ο πατέρας μου είπε πως ακόμα και σήμερα υπάρχει ένα μυστικό υπόγειο πέρασμα που ξεκινά από κει και φτάνει στο ποτάμι της Βραχοπαναγίτσας, από το οποίο ανεφοδιάζονταν τότε με νερό.  τώρα που τα ξαναδιαβάζω, μου φαίνονται παραμύθια όλα αυτά που τα λένε στα μικρά για να τρώνε το φαί τους. μα είναι τόσο ψεύτικα όσο και εγώ που τα γράφω.

Advertisements

Knowing world better


πρέπει να το εμπεδώσεις επιτέλους
δε γίνεται να αρέσουμε σε όλους τους ανθρώπους.
αλλά όχι. δεν πρόκειται να μιλήσω για ατέλειωτους πυξ λαξ τσακωμούς μετά από άπειρα λίτρα θυμού να ρέουν στις φλέβες σου.

απλά όταν έχεις διαλέξει ένα συγκεκριμένο δρόμο να περπατήσεις, και ο άλλος κάποιον άλλο, έχετε ακολουθήσει διαφορετικά σημάδια.
στη διασταύρωση κάπου χαθήκατε. τόσο απλά.

απλά με σκοτώνει αυτή η snob-ίλα που βρωμάς. αυτή η μοναδικότητα που πλασάρεις πως αξίζει. λες και δε μπορούμε απλά να είμαστε 2 ταξιδιώτες που συναντήθηκαν σε κάποιο κοινό σταθμό και αφηγούνται τα ταξίδια τους.

Στα τρένα


ανήσυχος και σήμερα

να γυρίζει βιαστικά τις σελίδες της πρωινής εφημερίδας με τρόπο που γίνεται αντιληπτός μέσα στην παγερή σιωπή της αναμονής

σε κάθε ανακοίνωση αμαξοστοιχίας να σηκώνει ερευνητικά τα μάτια

 

κάθε τρένο κάθε σταθμός και τέλος

κάθε χρόνος και λεπτό

κάθε λάθος κάθε σωστό

κάθε απόφαση

όλα  στο παρόν

 

στο επόμενο τρένο – ελπίδα

στον διπλανό σταθμό – προσμονή

στο επόμενο τέλος – ευτυχία.

σε ένα συνεχές ταξίδι και αυτός με τις αποσκευές του

να αλλάζει τρένα και συνταξιδιώτες

μέχρι να βρει το σταθμό, το τρένο, το  τέρμα,

το τελευταίο

 

Η 3η μέρα


…τον έβλεπε κάθε χρόνο που επισκεπτόταν την Πόλη .  Και κάθε φορά παρά το άδικο πλιάτσικο του χρόνου πάνω στο σώμα ήταν όλο και πιο ζωντανός, καλοκάγαθος γεράκος Πολίτης. Και τον συναντούσε κάθε φορά στο νησάκι της Πριγκήπου, να ατενίζει προς την Αγια Σοφιά . Περπατούσαν στα σοκάκια και έπιναν το παραδοσιακό τσάι σε γραφικούς καφενέδες της Πριγκήπου.

Τα βήματά τους έφταναν  μέχρι το Ναό της Κοίμησης όπου ξεχνιόνταν  ανάμεσα στη σιωπή κάτω από τα πρόσωπα των αγίων.

 

συνήθιζε να του φέρνει την κουβέντα για την ελληνική κοινότητα , τη συμβίωση με τους άλλους πληθυσμούς και του έκανε εντύπωση πως κάθε φορά του έλεγε με δακρυσμένα μάτια για το μεγαλείο και τις μεγάλες μορφές που περπατούσαν στους ίδιους δρόμους  όπως αυτοί.

σε καιρούς που η αγια Σοφιά δεν είχε 4 μιναρέδες και στον τρούλο είχε σταυρό.

 

έτσι και φέτος μετά την αποβίβαση από το πλοιάριο έψαξε να  βρει εκείνο το γεράκο με την  αξιοθαύμαστη αρχοντιά του

δεν τον βρήκε… μόνο του είπαν πως ταξίδεψε για άλλα μέρη

 

επιστρέφοντας στην Πόλη 3 λέξεις του ήρθαν στην καρδιά καθώς περνούσε από το Πέραν.

 

ιστορία

ρίγος

εγκατάλειψη

Kωνσταντινούπολη 2η Ημέρα


ουσιαστικά η πρώτη μέρα στην Πόλη ξεκινά με εκκλησιασμό στον Ι.Ν. Αγίας Τριάδος Σταυροδρομίου , μια λαμπρή εκκλησιά με τρούλο και όμορφη ακουστική 

ανεξαρτήτως προσωπικών “πιστεύω” είναι συγκινητικό να βιώνεις Θεία Λειτουργία σε ένα μέρος που σε ταξιδεύει πίσω στο χρόνο…

 

η μέρα συνεχίζεται με επίσκεψη στο γηροκομείο Μπαλουκλή  όπου είχαμε τη χαρά να συναντήσουμε ανθρώπους που κρατούν(-ησαν) ζωντανό το ελληνικό στοιχείο της Πόλης σε δύσκολες περιόδους του προηγούμενου αιώνα.

 

στη συνέχεια προσκυνήσαμε στο αγίασμα της Ζωοδόχου Πηγής του Μπαλουκλή που σήμερα πανηγυρίζει ….

παραπέμπω τους ενδιαφερόμενους και στο κατά την παράδοση θαύμα με τα ψάρια κατά την άλωση της Πόλης.

 

συνεχίζοντας  την επίσκεψή μας βρεθήκαμε στο Ζωγράφειο Λύκειο όπου τύχαμε της υποδοχής από τα ολιγάριθμα αλλά ζωντανά ελληνόπουλα της Πόλης.

 

 

τέλος πριν περπατήσουμε στην ασφυκτικά πολύβουη πλατεία στο Πέραν

προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε γεωγραφικά την Πόλη μέσα από τη κρουαζιέρα στο Βόσπορο

φιλιά

καλό σας βράδυ

 

υστ: για όσους τύχετε να βρίσκεστε εδώ την Κυριακή 11/4 έχει στο Ζωγράφειο Λύκειο  συναυλία με το Διονύση Σαββόπουλο.

υστ2: δε μπορώ να εξηγήσω τη μανία των γειτόνων μας με το τσάι:)

Επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη 1st Day


 

σε αυτούς που απορούν για κάτι που πρέπει να  αισθανθούν για να το καταλάβουν , μπορείς να πεις κάτι;

 

στην ερώτηση : “μα καλά 2η φορά στην Πόλη;” το μόνο που μπορείς να τους πεις είναι κάτι του στυλ “μα είναι πολύ ωραία , έχεις πάει;;;;”

έχεις αισθανθεί το ρίγος όταν την συναντάς για πρώτη φορά;

και μόνο στη σκέψη πως θα ξαναβρεθείς κάτω από τον τρούλο της ΑγιαΣοφιάς;

 

φτάσαμε για άλλη μια φορά στην “Πόλη των Ονείρων”

φιλιά

 

στάση στην Ανδριανούπολη

 

 

καλό σας βράδυ, να προσέχετεεεεεεεεεεεεεεεε

Θα μιλήσω για ένα ταξίδι απόψε


 http://www.vimeo.com//moogaloop_local.swf?ver=21202

πήγε στη θάλασσα να την ακούσει
πήγε εκεί που σκάει το κύμα

όταν ήταν μικρός ονειρευόταν
να μπαρκάρει με το πρώτο καράβι και να γνωρίσει τον κόσμο
και κάθε βράδυ κοιμόταν αγκαλιά με βιβλία για άγνωστες θάλασσες γεμάτες πανέμορφα νησιά
και κάθε βράδυ κοιμόταν αγκαλιά με το όνειρο
και η μητέρα αναρωτιόταν γιατί το παιδί της χαμογελάει στον ύπνο του….

και μια νύχτα το παιδί σταμάτησε να χαμογελάει
και η νύχτα έγινε νύχτες
και τα βιβλία μπήκαν  στη βιβλιοθήκη
και κάθε βράδυ η αγκαλιά έμενε άδεια…
από όνειρα

μα όταν έμενε μόνος του μακρυά από ξένα βλέμματα
πήγαινε στη βιβλιοθήκη
και θυμόταν ένα παιδί που ονειρευόταν τα ταξίδια
ένα χαμόγελο…

τα βήματα τον έφεραν σήμερα ξανά εκεί από όπου ξεκίνησε
στη θάλασσα

"ένα ταξίδι μου’ χες τάξει που δεν το θυμάσαι ποια"

Το ταξίδι της πασχαλίτσας



μια φορά και έναν καιρό
ήταν μια πασχαλίτσα έτσι απλά…

ήταν μόλις 2  εβδομάδων όταν της μπήκε στο μυαλό μια ιδέα που δεν έβγαινε…όχι μόνο δεν έβγαινε, αλλά της άρεσε κι όλας.
θέλω να γίνω…"το κέντρο του κόσμου"
– μα πώς θα γίνεις το κέντρο του κόσμου ρε χαζό είπε η μαμά πασχαλίτσα
– δεν ξέρω ακόμα… μα θα προσπαθήσω!!!
– για να γίνεις το κέντρο του κόσμου πρέπει να είσαι μεγάλος για να φαίνεσαι…είπε ο μπαμπάς πασχαλίτσας( λολ)


όλο το βράδυ η πασχαλίτσα προσπαθούσε  να σκεφτεί…"πώς θα γίνω μεγάλη;;; …
η πρώτη πρωινή ακτίνα της μέρας τη βρήκε ακόμα να σκέφτεται
όταν την είδε η μητέρα …και άκουσε την επιθυμία της , και μετά ο πατέρας , και μετά όλη η πασχαλο-οικογένεια
έγινε πανικός… ο μπαμπάς έπιασε τη μαμά που παραλίγο να πέσει από το μεγάλο φύλλο και τα παιδιά έποιασαν το μπαμπά…
από την αλυσίδα με τις πασχαλίτσες που κρεμόταν από το φύλλο έλειπε Η πασχαλίτσα( σας είπα; τη λένε Λίτσα ….).
Ναι ήθελε να φύγει. Να γνωρίσει καινούργιο κόσμο!!! πώς θα γινόταν το κέντρο του ;;;;


20 μέρες μετά

τα θυμάται όλα
τον καυγά, το ποδαρόδρομο, το ταξίδι πάνω στο όμορφο καφετί σκυλάκι, το στροβίλισμα στον άνεμο, τους αμφισβητίες του ταξιδιού της. Ποιο πολύ όμως το νανούρισμα μιας τουλίπας που μιλούσε για την αγάπη, και για μια αμυγδαλιά που έγινε για μία μέρα το κέντρο του δάσους κάπου μεταξύ άνοιξης και χειμώνα…όταν το επισκέφτηκαν οι άνθρωποι.

έχεις μετανοιώσει ποτέ για τον πήχη που βάζεις στους στόχους σου;

και όμως η πασχαλίτσα ακόμα και μέσα στην πολύβουη πόλη  περπατάει πιστεύοντας πως θα γίνει το κέντρο του κόσμου.
Μα κανείς μέχρι τώρα δεν την έχει προσέξει. Ακόμα και εκείνο το παιδάκι στο πάρκο . Το θυμάται σαν τώρα… πέταξε ακόμα με  έναν υπέροχο χορό μπροστά του… και αυτό δεν την είδε. Ο κύριος με το μπλε σακάκι όταν την είδε την τίναξε σκληρά από πάνω του.
Ευτυχώς που έχει αέρα σήμερα, και ο άνεμος πήρε μαζί του το πρώτο δάκρυ. Το δεύτερο ακολούθησε το 3ο , το 4ο ένας χείμαρρος .

Απογοήτευση…………..

Κατέβηκα από το λεωφορείο ποιο πριν. Ήθελα να περπατήσω …είχε και κόσμο .
Όλα γκρίζα…άνθρωποι μουντοί , απόμακροι , και στο καθρέφτισμα των μαγαζιών έβλεπα το γκρι να με κυνηγά .
Έσκυψα να κοιτάζω το πεζοδρόμιο . Το βήμα μου τάχυνε.
Και
άξαφνα
ένα κόκκινο μικρό στίγμα πάνω στο γκρι έγινε κόκκινη θάλασσα
σταμάτησα να θαυμάσω μια κόκκινη πασχαλίτσα.

"δε ξέρω αν το δάκρυ σε άφησε να με δεις
εγώ όμως σε είδα
όχι μόνο σε είδα
αλλά σε κράτησα μέσα μου
και αν εσύ συνεχίζεις το ταξίδι πιστεύοντας πως δεν έχεις γίνει ακόμα αυτό που θες
για μένα έγινες το κέντρο …είμαι και γω ένας κόσμος
σε ευχαριστώ!!!
έγινες το κόκκινο μέσα στο γκρι…
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ" 



Αγαπημένο μου ημερολόγιο:)


είμαι ο μόνος από την οικογένεια που μου αρέσει το πολυτεχνείο

ήμουν ο μόνος από την οικογένεια που τραγούδησα στις γιορτές του σχολείου το "ένα το χελιδόνι" solo…και το θυμάμαι σαν τώρα….:)

καλά δε θέλει και πολύ φαντασία να καταλάβεις γιατί οι γονείς μου δεν πολυσυμπαθούν το πολυτεχνείο αν και δε μου αρέσει η κομματικοποίηση του από κανέναν…

χτες βράδυ έψαχνα ιστορίες της περιόδου εκείνης …και κυρίως βιωματικές….

 μου αρέσουν πάρα πολύ οι ιστορίες
το κακό είναι
πως οι μεγάλοι( πάρε τη γιαγιά μου) δε θέλουν να θυμούνται ή τέλος πάντων δεν το έχουν σε 1η προτεραιότητα  να λένε τις ιστορίες τους:(

τέλος 

να σας στείλω φιλιά αρωματισμένα 

με τον κρότο μιας πόρτα που έπεσε

και που ο κρότος αυτός συνάμα άνοιξε 

άνοιξε άλλη πόρτα 

αυτή της δημοκρατίας