Αφιερωμένο εξαιρετικά 1


φ

να κλαις για  το παρελθόν με μία προϋπόθεση……2 για την ακρίβεια:
-να ζεις το παρόν σα να μην υπάρχει μέλλον
-να οραματίζεσαι το μέλλον σα να είναι ο παράδεισος που δεν είχες ποτέ 

έτσι το δάκρυ δεν πάει ποτέ χαμένο



Ακόμα κ αν λείπεις είσαι μαζί μου


βασικά  για άλλο τραγούδι ξεκίνησα , σε άλλο κατέληξα

1)το συγκεκριμένο το ακούω πρώτη φορά ….είναι κάπου ξεχασμένο σε ένα δίσκο του Ηλία Μακρίδη  με τίτλο  
"Ακουαρέλα"
2) σήμερα έπιασε να βρέχει….δε φταίω εγώ 


δε ξέρω τι λέει ο καιρός για την εβδομάδα που μόλις ξεκινά
πάντως δεν αρχίσαμε καθόλου μα καθόλου καλά 😦

υστ: το μόνο που σώζει την κατάσταση είναι ένα στέκι με χαλαρή μουσική και ζεστή ατμόσφαιρα + την απαιτούμενη παρέα και να βλέπεις τη βροχή που πέφτει….. αυτό και τπτ άλλο

φιλιά
να προσέχετε

Wake me up when september ends



δυστυχώς τίποτα δε διαρκεί για πάντα
το ευχαριστο με το δυσάρεστο κάνουν κύκλους …το μόνο σίγουρο της υπόθεσης

προσωπικά, αποχαιρετώ σήμερα το καλοκαιράκι με τις αναμνήσεις να είναι γλυκές(από τα παγωτά) και αλμυρές(από τη θάλασσα)

όπως λέει και το τραγούδι πέφτω σε σεπτεμβριανή νάρκη ….
όταν τελειώσει ο Σεπτέμβριος (αυτός ο υπέροχος μήνας) κάποιος να με ξυπνήσει παρακαλώ!!! :)))))

φιλιά

Ημερομηνία λήξης


μέχρι

– να παρακολουθήσεις την τελευταία σου παράσταση
– να μπεις στο τελευταίο σου ρούχο
– να χαθείς μέσα στον καπνό του τελευταίου τραίνου
– να ποιάσεις το τελευταίο σου λιμάνι

ζεις ,αναπνέεις
και αυτό τον άτιμο τον τροχό
μπορείς
να τον γυρίσεις
αντίστροφα

"θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ"

Έφυγες νωρίς


κάποια στιγμή εκεί που είσαι μέσα στην κατάθλιψη πνιγμένος βιώνεις συναισθήματα ανάμεικτα , μπερδεμένα
μα είναι δυνατόν ταυτόχρονα με θλίψη να νοιώθεις και μια γλύκα ταυτόχρονα παρηγορητική ; ίσως αυτός να είναι και ο σκοπός τέτοιων τραγουδιών
ίσως τελικά θλίψη , χαρά να είναι 2 μονοπάτια που καποτε συναντώνται σε κάποιο ξέφωτο με ηλιαχτίδες… ίσως

συχνά πάλι νοιώθεις πως πρέπει να αποφασίσεις συναισθήματα και σκέψεις: μισώ, αγαπώ, σκέφτομαι, συμπαθώ, νοιάζομαι: ένα κουβάρι από πολύχρωμες κλωστές…..που όμως δε σου κάνει καρδιά να τις ξεμπλέξεις…είναι τόσο όμορφο και τόσο περίεργο ταυτόχρονα, ιδίως όταν τα     χρώματα έχουν μεγάλη αντίθεση.

ίσως πάλι πρέπει να πάψεις να ακούς τα λογια της καρδιάς έτσι απλά, γνωρίζοντας πως δεν καταλήγεις κάπου, δε βγάζεις άκρη μαζί της! και ελπίζεις σε θαύματα

δεν ξέρω
φοβάμαι
απελπίζομαι
ελπίζω
χαίρομαι
και όλα αυτά
ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ

τελικά ίσως το μόνο που είσαι σίγουρος είναι για τα ρούχα που φοράς ή να αρχίσω να αμφιβάλλω και γι’ αυτό; :))))))))