το 2013, τα outsider και ένα ουράνιο τόξο


Image

τόπος : μια μικρη ομορφη παραλία της Μεσσηνίας

χρόνος: Κυριακή των Φώτων.

, ο καιρός ήπιος στην αρχή μας ξεγέλασε και κατεβήκαμε να δούμε το πέταγμα του Σταυρού στη θάλασσα , τα παιδιά να πέφτουν στο νερό για να τον πιάσουν. ένα τελετουργικό χαμένο μέσα στην παράδοση του τόπου μας

.έλα που όμως σε λίγα λεπτά οι πρώτες ψιχάλες δοκίμασαν να χαλάσουν την ακολουθία, και εμείς να προσπαθούμε να προστατευτούμε με ότι υπήρχε διαθέσιμο. Μια  ρευστή κατάσταση που δεν ξέρεις τι να κάνεις: να φύγεις ή να μείνεις μέχρι το τέλος.

 

εν πάσει περιπτώσει, με λίγη ψυχραιμία  και η μπόρα πέρασε και ο σταυρός βράχηκε και τα παιδάκια(που με αξιοθαύμαστο ζήλο υπέμειναν τη βροχή) βούτηξαν στο παγωμένο νερό. Με το που τελείωσε η ακολουθία αντικρίσαμε απέναντί μας(πάνω από την πόλη της Καλαμάτας) αυτή την εικόνα. Θεώρησα πως αυτό το ουράνιο τόξο είναι η καλύτερη πρόγευση για αυτή τη χρονιά.  Κάθε φορά που πιστέψαμε σε κάτι καλύτερο, τελικά μέναμε με την απογοήτευση. Φέτος ειλικρινά πιστεύω(πάντα αισιόδοξος για τους άλλους, σπάνια για μένα) σε πολύ καλύτερες μέρες.Το σκέφτομαι σαν ένα στοίχημα που εμείς σαν outsider κερδίζουμε τον αγώνα.

 

καλή μας Χρονιά πολύχρωμη όπως το ουράνιο τόξο της είκονας !!!!!

 

Advertisements

ότι σε πονάει, είναι νερο…και κυλάει


καλησπέρα σας φίλοι μου. επειδή μου αρέσουν οι εικόνες γιατί έχουν ζωντάνια, αν το ιστολόγιο ήταν ένα πέτρινο σπίτι σε ερημική παραλία θα ήταν κάπως έτσι:

μετά από μέρες πολλές επιστρέφεις… ανοίγεις τα παράθυρα να μπει φως, μυρίζεις τον αέρα τον γεμάτο θάλασσα. βαθιές εισπνοές για να μή χάσεις ούτε σταλιά. καφές στην αμμουδιά και σκέφτεσαι άλλο ένα καλοκαίρι που έφυγε. χαμογελάς ασυναίσθητα στη σκέψη των φετινών σου εμπειριών. ξαφνικά το πρόσωπο συννεφιάζει για να σε επαναφέρει στην πραγματικότητα….που δε σου αρέσει. έτσι συμβαίνει συνήθως.

γυρίζεις σπίτι και βάζεις τέρμα το αγαπημένο σου τραγούδι, το οποίο και σας παραθέτω πιο πάνω. στη στροφή, λίγο πριν χαθεί πια από τα μάτια σου, δίνεις την υπόσχεση της επιστροφής….και μετά χάνεται.

τα λέμε, και να με συγχωρείτε που σας ξεχνώ

γουλια γουλια


να το το καλοκαιρι. ειναι εδω στην κορυφη του . πιες το γουλια γουλια, πιες κι αλλο κι αλλο.
σταματάω όποτε το θυμάμαι και χαζεύω μια δύση μαζι με τις αποχρώσεις που αφηνει το φως καθώς χάνεται. λίγες οι φορες που παταω stop και εκεινα τα δευτερα ειναι  ολα τα λεφτα: βρισκομαι στην παραλια και κανω μπανιο, ή κανω βολτα στο βουνό, στα ερειπια ενος χορταριασμενου καστρου. διαφορετικα ,απλά χανω στιγμες’ χανω  τις στιγμες. πρεπει να το λεω μεσα μου : «ξερεις φιλε,τωρα ζεις μια απο τις ευχαριστες στιγμες, σε λιγο ποιος ξερει τι θα γινει…». ε αυτες οι  εχουν το προβαδισμα να γραφτουν για παντα στα τεφτερια του μυαλου σαν αναμνησεις. Ε λοιπον, τωρα ειναι μια απο αυτες τις στιγμες. Τις «ολα τα λεφτα». Δυστυχως δεν εχω φωτογραφικη να σου δειξω τι εννοω, αλλωστε εχεις ζησει και εσυ μοναδικα δευτερολεπτα, η αισθηση εχει σημασια και οχι το τί βλεπεις.

φιλια στα μαγουλα και βουρ στην παραλια 🙂

Καλοκαιρακι


απολογητική αυτή η ανάρτηση. γέμισε σκόνες το σπιτάκι μου, αράχνες παντού. πήρα ξεσκονόπανο και καθάρισα όσο μπορούσα. άδειασα το ψυγείο, πέταξα τα σκουπίδια και έβαλα φρέσκα λουλούδια στο βάζο του τραπεζιού. ναι , η ρουτίνα σε ζαλίζει, αλλάζεις ασυναίσθητα τις προτεραιότητές σου και ξεχνάς τί σε κάνει να χαμογελάς. κάτι μικρό όσο το άνοιγμα ενός παραθύρου με θέα τη θάλασσα. 

άνοιξα μια καρέκλα στο μπαλκόνι και είδα τους γείτονές μου, εσάς. η ζωή θα συνεχιστεί σε πείσμα των δυσκολιών, και μεις θα βρίσκουμε πάντα έστω και καθηστερημένα τις μικρές χαρές, αυτές που σου ενισχύουν το νόημα της κάθε μέρας. είστε εδώ, καθημερινά και αυτό φτάνει για κάποιον που σας συνάντησε καποια στιγμή και του χαμογελάσατε μέσα από τις αναρτήσεις σας.

 

φιλιά 

καλοκαίριασε. 

υστ: γεμιζουμε την μπανιερα , φοραμε τα μπρατσακια και τη μασκα μας και καλες βουτιες!!! χαχαχα

 

θέλω να με εμπιστευτείς


καλησπέρα αγαπημένη μου, αγαπητέ μου.

μετά από κάποιες μέρες περισυλλογής , επέστρεψα με μια μονο απαίτηση από σένα.

δε θέλω κάτι σημαντικό  . απλά θέλω να με εμπιστευτείς.

από σήμερα  ο ένας να εμπιστεύεται τον άλλον, έτσι απλά, γιατί μπορεί.

να αφήνεται να στα χέρια του άλλου, που του ζητάει κάτι πολύ απλό. όπως αυτο που θα σου ζητήσω:

να πατήσεις σε αυτό το link—> http://www.youtube.com/watch?v=ys2-_52Uc4M

και χωρίς να δεις τί παίζει, απλά να αφήσεις την ακοή σου να δουλέψει.

δες το σαν μια αρχή. καινούργια μέρα. γιατί όλοι ξέρουμε ένα μέρος μαγικό, όπως αυτό.

από τα προβλήματα των ενηλίκων


Τα παιδιά έχουν την  εξής ιδιαιτερότητα: δε μπορούν να καταλάβουν αυτό που τους ζητάς ή τους περιγράφεις. Πρέπει να τους δώσεις εξηγήσεις ανάλογες τις ηλικίας τους και των εμπειριών τους, για αυτό και άλλωστε θαυμάζω τους ξύπνιους γονείς με τον υπέροχο εσωτερικό κόσμο, από τον οποίο και αντλούν τις πιο παραμυθένιες αιτιολογήσεις για τα πιο ταπεινά πράγματα.

Οι ενήλικες από την άλλη , ναι μεν σου λένε πως σε καταλαβαίνουν(και μάλιστα απόλυτα), αλλά δε μπορούν να πιστέψουν τα κίνητρά σου. Πρέπει πάντα να “έχει κάποιο λάκκο η φάβα”, να θες να κερδίσεις κάτι. Το πιο απλό για αυτούς μπορεί να μετατραπεί σε ένα συνειρμικό λαβύρινθο, στον οποίο εσύ πάντα θα τους κρύβεις κάτι.

για αυτό προτιμώ τα παιδιά. Η επικοινωνία μαζί τους είναι πάντα τόσο ντόμπρα και φωτεινή.

καλημέρα από την όμορφη Θεσσαλονίκη

 

photo : ohnurre

για τη χειραγωγηση των blogs


Το γεγονός οτι δεν εχω σχεση με παράνομες δραστηριότητες δε σημαίνει οτι πρέπει να γουστάρω και τον έλεγχο. Το ιστολόγιό μου έχει ξεκινήσει για διαφορετικούς λόγους από το να δίνω λογαριασμό στον κάθε κακομοίρη που ζει και αναπνέει με ενα ποντικι στα χερια.

Δεν κρύβω κάτι μα  δε γουστάρω να μου κρύβεσαι και να με ελέγχεις. Δε ξέρω τί θα κάνω ακόμα, αλλά σου λέω εξ’ αρχης  ότι δε μου αρέσει ο τρόπος σου φιλάρα .

 

 

για τους φίλους


εδώ  και καιρό οι μέρες κυλούν κάπως έτσι: μια μαύρη συννεφιά που εκτονώνεται με σταγόνες βροχής. Περιστασιακά έως σπάνια βγαίνει ο χειμωνιάτικος ήλιος. Δεν καίει: τον δεχόμαστε με ανοιχτές τις κουρτίνες , να μπει μέσα να γεμίσει με φως και θερμότητα το δωμάτιο.

σκέφτομαι πως και οι φίλοι  έχουν κλέψει αυτή την ιδιότητα του ήλιου, σε άυλες διαστάσεις.

στη Στεφανία

photo : ronaaa

στο λαβύρινθο της επικοινωνίας με τους άλλους


  δεν είμαι δα και κανένας ημίθεος ή υπόδειγμα διαπροσωπικών σχέσεων. στο παρελθόν ήταν άπειρες οι φορές που απλά κουράστηκα να περιμένω από τους άλλους να με καταλάβουν, που έφτασα  μαζί τους στα άκρα απλά για να επιβεβαιώσω το ενδιαφέρον τους. με ζάλισαν τα διλλήματα της ειλικρίνειας ,της αγάπης.

πρόσφατα διάβασα το βιβλίο του π. Φιλόθεου Φάρου “Η διαχείριση της αγάπης” το οποίο και συνιστώ ανεπιφύλαχτα.

σας παραθέτω και ένα μικρό απόσπασμα από αυτό:

…..”σε όλους μας έχει συμβεί να προδώσουν οι άλλοι την εμπιστοσύνη που τους δείξαμε. Αυτό μας βάζει στον πειρασμό να γίνουμε πικρόχολοι και να χάσουμε την πίστη μας στους ανθρώπους και στο Θεό. Αλλά αυτές οι αντιδράσεις δεν είναι σε αντίφαση με την εμπιστοσύνη, είναι μέρος απ’ αυτήν. Η εμπιστοσύνη, αν πρόκειται να επιτελέσει το πλήρες έργο της, είναι απαραίτητο να περιλαμβάνει και την αναξιοπιστία και η πίστη την αμφιβολία. Εγώ μπορώ να δεχτώ αυτή τη διαπίστωση, γιατί αναγνωρίζω την αμφιβολία, που είναι μέρος από την πίστη μου την οποία ο Θεός αποδέχεται ως ένα μέρος του εαυτού μου και η οποία απαιτεί από την πίστη την διεξαγωγή ενός αγώνα. Τελικά η πίστη είναι για την αμφιβολία, το θάρρος για την ανασφάλεια, η αγάπη για το μίσος. Αντί να μεμψιμοιρούμε για την ύπαρξη του μίσους, της ανασφάλειας, της αναξιοπιστίας, θα ήταν χρησιμότερο να τα δεχτούμε ως μέρος της ζωής και ως ερεθίσματα για μια προσπάθεια ενίσχυσης της πίστης, του θάρρους και της αγάπης. “

http://www.armosbooks.gr/product_info.php/products_id/150570

καλά Χριστούγεννα, καλή Αγάπη


Μπήκα μετά από κάμποσο καιρό να γράψω και πάλι. Γιατί δε μπορείς κύριε παραμονές Χριστουγέννων να μου έχεις πολυτεχνεία και μάχες και ένα τανκ που μπουκάρει μέσα στις καρδιές μας. εμείς θέλουμε λίγη αγάπη. Ναι , μόνο αυτή είναι τζάμπα και κερδίζει όλες τις εκπτώσεις. Αφού μπορείς λοιπόν χωρίς κάποιο αξιόλογο τίμημα να μας γράψεις για την αγάπη, κάντο χωρίς αργοπορία.

Γιατί το επίκαιρο(μαχητικότητα) δε πρέπει να καλύππτει το διαχρονικό (αγάπη). Γιατί όσοι είμαστε μπροστά από τζάκι θυμόμαστε εικόνες πιο θερμές , ολόκληρες οικογένειες να μαζεύονται επιτέλους γύρω από τη φωτιά με τραγούδια χαρούμενες κουβέντες , παιδιά που απλώνουν απαιτητικά τα χέρια τους πριν καν τελειώσουν μισή φράση από τα κάλαντα.

  Αλήθεια τί από όλα αυτά θα έχουμε φέτος; Μήπως το σημερινό κλίμα μας ξεβράζει σε άλλες παραλίες;  Αφηνόμαστε χωρίς καμιά αντίσταση σε αυτήν την κατάθλιψη που μας επιβάλει  η υλιστική αντιμετώπιση της ζωής.  Ψάχνοντας για την απάντηση, άρχισα να ταξιδεύω νοερά σε όλα τα μέρη. από τα πιο λουξάτα χιονοδρομικά  της Ελβετίας μέχρι τον τελευταίο καταυλισμό προσφύγων στην Αφρική.  τί ειναι αυτό που ενώνει τους πιο ακραίους χώρους;

παιδιά να παίζουν είναι η απάντηση. άνθρωποι που ερωτεύονται και αγαπούν είναι μια άλλη απάντηση. και είμαι αρκετά σίγουρος πως το συναίσθημα ικανοποίησης και χαράς δεν είναι ανάλογο της χλιδής.

ο Θεός κατέβηκε στη γή από αγάπη. αν τον αφήσουμε να μπει στην καρδιά μας, θα μας τη γεμίσει απ’ άκρη σ’ άκρη με την ιδιότητά του. θα αγάπάμε και μεις χωρίς να ζητάμε ανταλλάγματα.

-να σας τα πώ;;;;; όχι για μένα ….. για τη φουκαριάρα τη μανα μουυυυυυυυυυυ Ο Γελαστούλης κοροϊδεύει

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ