αλκυονίδες μέρες


 

από το ξεκίνημα(2008) αυτού του ημερολογίου μέχρι και σήμερα εξακολουθώ να αισθάνομαι εντελώς έξω από τα νερά μου με αυτό τον κόσμο.

σα να με άρπαξε κάποιος και να με έφερε εδώ προσκαλώντας μου χρονικά τα εξής συναισθήματα :

ξάφνιασμα απορία επιμονή ελπίδα απογοήτευση

απογοήτευση επειδή αυτά τα αποθέματα ελπίδας και κουράγιου σιγά σιγά στερεύουν

και απομένει το κενό . αυτό το κλουβί με σκούρους τοίχους χωρίς πόρτες και ο αέρας που τελειώνει. όσο έχεις την ελπίδα επιμένεις να σταχυολογείς μέσα από το σκοτάδι κάτι φωτεινό , και προχωράς.

μπροστά στην άρνηση του κόσμου για αλλαγή πλεύσης το μόνο που μένει δεν είναι άλλο από τον προσωπικό αγώνα για να μένω ζωντανός μέχρι να έρθουν αυτές

οι αλκυονίδες μέρες.