γιατί είμαστε χώρα των τρελών


όλοι θεωρούμε τον εαυτό μας συνένοχο στην κατάντια αυτή που έχει περιέλθει η χώρα μας. με τον ένα ή τον άλλο τρόπο λοιπόν ο καθένας έβγαλε το λιθαράκι του από το οικοδόμημα της οικονομικής ευμάριας. είναι όμως έτσι; ισχύει;

αρχικά, πρέπει να σκεφτούμε αν ο έλληνας θα είχε αυτη την άρρωστη λογική αν ήξερε εκ των προτέρων την κατάληξή της. το τέρμα. εντάξει, όταν κάνεις μια λαμογιά ξέρεις πως αργά ή γρήγορα τη βρίσκεις μπροστά σου σε πολλαπλάσια μεγέθη.  προσωπικά πάντως ,μέχρι χτες, δεν ήξερα για τα υπέρογκα ποσά δανεισμού από τη μεταπολίτευση και μετά. άκουγα για μεγάλες προσωπικότητες: τον Κωνσταντίνο τον γιο της Δημοκρατίας, τον Αντρέα το γιο της αλλαγής και πάει λέγοντας. κουβέντα για συσσωρευμένα χρέη.

θα μου πεις : εσύ δεν έπρεπε να ξέρεις; να είχες φροντίσει από πριν. και στο κάτω κάτω δεν έπρεπε να είσαι τόσο λαμόγιο.

1) γιατί να είμαι υποχρεωμένος να ψάξω τις τρύπες των πρωθυπουργών. ο καθένας έχει τη δουλειά του. ο πολιτικός έχει κάτι παραπάνω: το καθήκον του. αν κοιτάξει και φερθεί ο καθένας στο ύψος του: ο φοιτητής στην μάθηση, ο εργάτης στη δουλειά του, ο πολιτικός στο έργο που υποσχέθηκε τηρώντας τους νόμους και το σύνταγμα, όλα πηγαίνουν ήρεμα και» δεξιά». εννοείται πως η ενασχόληση με τα κοινά είναι απαραίτητη- μην παρεξηγούμαι.

2) κατάλαβα όλες οι ηλικίες συνειδητοποίησαν μαζί μου ΤΩΡΑ το μπάχαλο που επικρατεί. λες και ζούσαν σε άλλο πλανήτη μέχρι πριν. γιατί; γιατί τους είχαν κλείσει τη στρόφιγγα των πραγματικών ειδήσεων τόσο καιρό; και γιατί την άνοιξαν(ελάχιστα, κατευθυνόμενα προκαταλαμβάνομαι)  πρόσφατα . από όσο βλέπω κανένας  λογικός άνθρωπος δεν αγοράζει σταγόνα σταγόνα το προσωπικό του κόνιο, πληρώνοντας  και τους τόκους.

τα ερωτήματα είναι πολλά.

Να χαρώ εγώ σωτήρες


οκ, αρκετά με τους σωτήρες.

και αν λέγονται σωτήρες , είναι σωτήρες των εαυτών τους.

είναι η ώρα να γίνουμε και μεις σωτήρες των εαυτών μας.

είναι εντελώς απαράδεκτη η στάση των πολιτικών μας, δεν μπορεί να πείσει.

τί και αν κάποιοι λένε μέρος της αλήθειας; δεν μπορούν/θέλουν να την εφαρμόσουν.

δυστυχώς, μπροστά στον πνευματικό βιασμό της ελευθερίας μας

δεν μπορώ να σκεφτώ και πολλές επιλογές:

–  πώς στα κομμάτια γίνεται να εφαρμοστεί η κυριαρχική βούληση του λαού; είναι προφανές πως ακόμα και οι μαζικές πορείες του λαού το τελευταίο διάστημα, αντιμετωπίζονται ως  πράξεις αναρχικών στοιχείων (σας παραπέμπω στις ομιλίες του Γ.Παπαδόπουλου μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου- βρείτε τις ομοιότητες με τον Γ.Παπαντρέου)

– η αναμονή μέχρι τις επόμενες εκλογές δεν αποτελεί επιλογή (κατά τη γνώμη μου). είναι προφανές πως όταν πνίγεσαι δεν περιμένεις το μοιραίο για να αντιδράσεις… και δυστυχώς οι 300 δεν στηρίζονται πλέον στις πλάτες του λαού, μα σε ξένα συμφέροντα.γιατί αν στηρίζονταν στο λαό,θα τον άκουγαν και θα πήγαιναν σπίτια τους.

δυστυχώς από την αρχή του Ελληνικού κράτους, οι επίσημοι θεσμοί του, αποτέλεσαν πόλο έλξης κάλπικων υποσχέσεων και συμφεροντολόγων. και δε λέω πως γίνεται να είναι κάποιος εντελώς ανιδιοτελής. λέω πως στις κρίσιμες αποφάσεις πρέπει να ζυγίσεις σωστά τις αποφάσεις σου ως επικεφαλής ενός έθνους.

δυστυχώς, η πρόοδος, ιστορικά, ήταν  αποτέλεσμα μόνο της οποιαδήποτε   λαϊκής  οργής/αντίδρασης.

μένει λοιπόν

1)επανάσταση κατά του επαναπαυμένου εαυτού μας

2)με οποιοδήποτε νόμιμο τρόπο αντίδραση στη δουλεία που σταδιακά και ανώδυνα μας επιβάλλεται

3) σε περίπτωση αποτυχίας του 1 και του 2

σας παραπέμπω σε προηγούμενες γνήσιες αντιδράσεις του λαού μας.

υστ: είναι αναγκαία η αναβάθμιση της συνείδησης από κομματική σε εθνική