γουλια γουλια


να το το καλοκαιρι. ειναι εδω στην κορυφη του . πιες το γουλια γουλια, πιες κι αλλο κι αλλο.
σταματάω όποτε το θυμάμαι και χαζεύω μια δύση μαζι με τις αποχρώσεις που αφηνει το φως καθώς χάνεται. λίγες οι φορες που παταω stop και εκεινα τα δευτερα ειναι  ολα τα λεφτα: βρισκομαι στην παραλια και κανω μπανιο, ή κανω βολτα στο βουνό, στα ερειπια ενος χορταριασμενου καστρου. διαφορετικα ,απλά χανω στιγμες’ χανω  τις στιγμες. πρεπει να το λεω μεσα μου : «ξερεις φιλε,τωρα ζεις μια απο τις ευχαριστες στιγμες, σε λιγο ποιος ξερει τι θα γινει…». ε αυτες οι  εχουν το προβαδισμα να γραφτουν για παντα στα τεφτερια του μυαλου σαν αναμνησεις. Ε λοιπον, τωρα ειναι μια απο αυτες τις στιγμες. Τις «ολα τα λεφτα». Δυστυχως δεν εχω φωτογραφικη να σου δειξω τι εννοω, αλλωστε εχεις ζησει και εσυ μοναδικα δευτερολεπτα, η αισθηση εχει σημασια και οχι το τί βλεπεις.

φιλια στα μαγουλα και βουρ στην παραλια 🙂