εδώ Πολυτεχνείο;


κάποιες φορές γράφω  από ανάγκη. άλλες πάλι από μια σπίθα της στιγμής, που σα φωτιά ανάβει και σβήνει τα σκοτάδια. σήμερα έρχομαι εδώ από υποχρέωση θες, τιμή σε κάποιους, δε ξέρω.

Προσπαθώ να επικαιροποιήσω το τότε με το τώρα. να βρω την αιτία (στέρηση της δημοκρατίας) και την υγιή αντιμετώπισή της. θεωρώ πως το Πολυτεχνείο ήταν κάτι υγιές. ανεξάρτητα από το ποιος και αν τη πυροδότησε τη σπίθα του. Αντίδραση στο άρρωστο λέω και αυτό εμένα μου φτάνει, σαν κάποιος που δεν ζούσε τότε, μα διαβάζει και ακούει για αυτό τώρα.

Και επειδή έχουν αρχίσει και φουντώνουν οι απόψεις για το “υπερτιμημένο Πολυτεχνείο”, είχα πάντα την ανάγκη να βρω μια ειλικρινή απάντηση στους αρνητικά ή μή τοποθετημένους απέναντι σε αυτή τη μορφή αντίδρασης. Νομίζω πως τη βρήκα στο χτεσινό φύλλο της εφημερίδας “τα Νέα” . γράφει η Ρούλα  Γεωργακοπούλου

“Τι είναι η πατρίδα μας; Ενας κόμπος από συσκοτίσεις και κακομαγειρεμένους ιδεολογισμούς που εμποδίζουν αυτή τη στιγμή τα παιδιά που γιορτάζουν το Πολυτεχνείο να δουν ότι δεν ήταν η εξέγερση του 1973 που έριξε τη χούντα αλλά η προδοσία της Κύπρου κι ότι οι τριακόσιοι του Λεωνίδα δεν μπόρεσαν τελικά να συγκρατήσουν την κάψα των Περσών να κάψουν την Αθήνα.

Γιατί οι ήρωες στο νεοελληνικό λεξικό εμφανίζονται σα μια γκανιάν ομάδα ενώ στο λεξικό της επιστήμης είναι σύμβολα θυσίας και επιλογή της διδακτικής ήττας. Καταλάβατε ή να βάλω τα κλάματα;”

Προσωπικά δε με πείθει η στάση του λαού στην αρρώστια του σήμερα. είναι κάπως… νοχελική για τα δεδομένα μας. Ίσως γιατί περιμένω να την δω σε κάποιο κανάλι, ενώ παίζει αυτή τη στιγμή σε κανάλια που δεν προβάλλονται από τους συνηθισμένους πομπούς. Ίσως το δικό μας Πολυτεχνείο ζει αυτή τη στιγμή εκεί έξω με άλλο τρόπο. Ελπίζω να μη μας διαφύγει και ξεφτιλιστούμε στις επόμενες γενιές σαν άπραγοι και υποζύγιοι .

Advertisements