Να χαρώ εγώ σωτήρες


οκ, αρκετά με τους σωτήρες.

και αν λέγονται σωτήρες , είναι σωτήρες των εαυτών τους.

είναι η ώρα να γίνουμε και μεις σωτήρες των εαυτών μας.

είναι εντελώς απαράδεκτη η στάση των πολιτικών μας, δεν μπορεί να πείσει.

τί και αν κάποιοι λένε μέρος της αλήθειας; δεν μπορούν/θέλουν να την εφαρμόσουν.

δυστυχώς, μπροστά στον πνευματικό βιασμό της ελευθερίας μας

δεν μπορώ να σκεφτώ και πολλές επιλογές:

–  πώς στα κομμάτια γίνεται να εφαρμοστεί η κυριαρχική βούληση του λαού; είναι προφανές πως ακόμα και οι μαζικές πορείες του λαού το τελευταίο διάστημα, αντιμετωπίζονται ως  πράξεις αναρχικών στοιχείων (σας παραπέμπω στις ομιλίες του Γ.Παπαδόπουλου μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου- βρείτε τις ομοιότητες με τον Γ.Παπαντρέου)

– η αναμονή μέχρι τις επόμενες εκλογές δεν αποτελεί επιλογή (κατά τη γνώμη μου). είναι προφανές πως όταν πνίγεσαι δεν περιμένεις το μοιραίο για να αντιδράσεις… και δυστυχώς οι 300 δεν στηρίζονται πλέον στις πλάτες του λαού, μα σε ξένα συμφέροντα.γιατί αν στηρίζονταν στο λαό,θα τον άκουγαν και θα πήγαιναν σπίτια τους.

δυστυχώς από την αρχή του Ελληνικού κράτους, οι επίσημοι θεσμοί του, αποτέλεσαν πόλο έλξης κάλπικων υποσχέσεων και συμφεροντολόγων. και δε λέω πως γίνεται να είναι κάποιος εντελώς ανιδιοτελής. λέω πως στις κρίσιμες αποφάσεις πρέπει να ζυγίσεις σωστά τις αποφάσεις σου ως επικεφαλής ενός έθνους.

δυστυχώς, η πρόοδος, ιστορικά, ήταν  αποτέλεσμα μόνο της οποιαδήποτε   λαϊκής  οργής/αντίδρασης.

μένει λοιπόν

1)επανάσταση κατά του επαναπαυμένου εαυτού μας

2)με οποιοδήποτε νόμιμο τρόπο αντίδραση στη δουλεία που σταδιακά και ανώδυνα μας επιβάλλεται

3) σε περίπτωση αποτυχίας του 1 και του 2

σας παραπέμπω σε προηγούμενες γνήσιες αντιδράσεις του λαού μας.

υστ: είναι αναγκαία η αναβάθμιση της συνείδησης από κομματική σε εθνική