Δύσκολοι καιροί- Μάρω Βαμβουνάκη


… Δεν καταλαβαίνω αν οι εποχές μας είναι δυσκολότερες από τις άλλες εποχές ή αν πάντα οι άνθρωποι ζούσαν «στην πιο δύσκολη εποχή που υπήρξε ποτέ». Όταν ακούω παράπονα για τις απάνθρωπες συνθήκες της σημερινής κοινωνίας, πότε συμφωνώ και πότε λέω: » φαντάσου όμως να ζούσες στη Ρώμη τα χρόνια του Νέρωνα! Να σε έριχναν στα λιοντάρια ή να σου έκαιγαν τη γειτονιά και το σπίτι, για να γράψει ο αυτοκράτορας ένα ποίημα…» Όταν ακούω να θαυμάζουν το πόσο ωραία ζούσαμε στην Αρχαία Αθήνα, ρωτώ: » Ως φιλόσοφοι να ζούσαμε ή ως άθλιοι δούλοι που κωπηλατούν στα καράβια; Οι πιθανότητες να ήμασταν δούλοι είναι με μεγάλη διαφορά περισσότερες.»
Το χάος και τη σύγχυση τα κουβαλάμε μέσα μας, γι’ αυτό διογκώνουμε τη σύγχυση και το χάος του κόσμου γύρω μας. Είναι πολύ σκληρό να δούμε εντός μας, απαιτεί ευθύνη ταπείνωση. Πρόκειται για μια συνηθέστατη ψυχοπαθολογική λειτουργία που ονομάζεται «μεταφορά». Καλύτερα να είναι φταίχτες οι άλλοι, το εκπαιδευτικό σύστημα που ξεστρατίζει τα παιδιά μας, καλύτερα να είναι άθλιες οι κοινωνικές συνθήκες σήμερα, κι εμείς να είμαστε θύματα και να παριστάνουμε πως δεν το ανεχόμαστε αυτό. Είναι πιο ξεκούραστος ως αδρανής ο ρόλος του αιώνιου θύματος, Φωνάζουμε στις παρέες τις διαφωνίες μας για την αδικία, αλλά δεν αλλάζουμε τίποτα απ’ τα άδικα που πράττουμε εμείς στους δικούς μας. Η αλλαγή- η μετάνοια- τσούζει….

πηγή: «Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης»

Advertisements